Page 10 - tmp

We kwamen in een grote duistere koepel met een reusachtig bolvormig scherm
waarop de sterrenhemel was geprojecteerd. Aan de rand stond een in drieën
gedeelde lange bankenrij. Ze maakten ons zenuwachtig omdat we over 60 seconden
zouden opstijgen. Het vastmaken van de veiligheidsriemen was een heel gedoe.
Je moest de riem door een lus doen. Die zag ik niet. Het bleek dat ik erop zat. Lus
tussen mijn benen, riem erdoor en vastklikken. De 60 seconden waren allang voorbij,
dat was alleen om je een beetje op te fokken. Er kwam een "stewardess" die alle
riemen controleerde. Toen begon de show. Eerst klapte het hek voor ons weg,
waardoor je in de diepte keek en gelijk schoven de stoelen naar voren tot de rand
van de afgrond, tenminste die sensatie gaf het. Je kreeg gelijk een gevoel van
hoogtevrees. De film begon met het beeld helemaal om je heen. En dat was echt wel
spectaculair, want zoals in een echte simulator bewogen de stoelen. Bij een
duikvlucht kieperde de stoel naar voren en bij stijgen of versnelling werd je in de stoel
gedrukt. Veel bekende plekken in Nederland kwamen aan bod, echt in vogelvlucht.
Vliegend door de wolken voelde je de mist en vliegend door een hoge fontein spatte
het water ook in je gezicht. Je klemde je echt vast in je stoel, ondanks dat je wist dat
het allemaal nep was. Bij het rakelings over een toren vliegen trok je automatisch je
benen omhoog. Vliegend over de bollenvelden rook je de bloemen en in een storm,
vlak boven de golven vliegend, blies de scheiding uit je haar en werd je flink
besproeid, zodat het zelfs echt koud werd. Op een gegeven moment kreeg je een
schok door je stoel door de luchtdruk van een vliegtuig dat onder je door vloog.
Het was een eskader van een paar stuntvliegtuigen. Later vernamen we dat bij deze
scene de helikopter met de camera bijna was gecrasht door een botsing. Ik had veel
bewondering voor de piloot van de heli waaraan de enorme camera was
gemonteerd. Deze hele show, ondanks de korte duur was echt de moeite waard.

Een Dakota DC3