Page 36 - tmp

De tentoonstelling heette: I am a Ghost in My Own House. Suryodarmo is een
veelzijdige kunstenares, maar ze onderscheidt zich vooral met haar indringende
performances, die overal op grote videoschermen te zien waren. Er was een zaal die
voor het grootste deel was gevuld met brokken houtskool. Middenin stond een tafel
met daarop een zware ijzeren rol. Op een video was te zien hoe de kunstenaar met
de rol de houtskool verpulverde tot poeder. Ze was gekleed in een spierwitte jurk die
natuurlijk niet lang wit bleef. De zwart besmeurde jurk hing ook in de zaal.
Indrukwekkend was een enorme witte zaal waarvan de wanden vol zaten met pijlen.
Er waren honderden pijlen in de wanden geschoten op willekeurige plaatsen. Door
de belichting werkten de schaduwen vervreemdend. Midden in de zaal stond een
groot projectiescherm waarop Melati te zien was terwijl ze de pijlen afschoot. Elke pijl
maakte een donderende klap die door de zaal galmde. Dit was indrukwekkend. Na
het bezoek aan het museum zijn we naar het hotel teruggelopen. Onderweg konden
we gelijk Lily’s nieuwe medicijn ophalen. ’s Avonds zouden we gaan eten in een
Vietnamees restaurantje. Dat waren we die ochtend tegengekomen.

Maastricht en de Maas

Het was een smalle pijpenlade en we zagen de ingang niet. Ernaast stond een groot
bord met open erop, dus we dachten dat we daar moesten zijn. Toen we binnen
waren viel mij wel een döner grill op om gyros te maken. Het zag er ook niet
Vietnamees uit. Toen we de kaart in handen hadden viel het kwartje. We zaten in
een soort pizzeria annex snackbar, gerund door een Irakese familie. We vonden het
raar om weg te lopen, dus bleven we maar zitten. Het was wel lastig bestellen, want
het waren allemaal pizza’s, patat kapsalon en -oorlog, burgers en pasta’s. Eigenlijk
hadden we ook niet zoveel trek, we hadden ’s middags laat gegeten.