Page 42 - tmp

De directe aanleiding om er een fort te bouwen is het beleg van 1673 door Lodewijk
XIV, de Franse Zonnekoning. De stad werd toen vanaf de berg beschoten. De
stadscommandant begon daarna aan de bouw van een stenen, vijfhoekig fort met
maar liefst twaalf geschutsopstellingen. Een paar jaar later belegerden de Fransen
de stad opnieuw. Vergeefs probeerden zij het fort op te blazen vanuit gangen in de
Sint-Pietersberg. Dat lukte niet, maar uiteindelijk moesten stad en fort zich toch
overgeven. Na de Franse tijd is het fort ingrijpend gemoderniseerd. Maastricht was
destijds een belangrijke vesting in het nieuwe Koninkrijk der Nederlanden. Tussen
1830 en 1839 was het fort een Nederlandse enclave in Belgisch gebied. Daarna
werd het rustiger en in 1867 is de vesting Maastricht opgeheven. Het fort raakte in
verval. Pas in 1936 werd het fort opgeknapt, mede om toeristen aan te trekken.

Het fort was alleen te bezichtigen met een rondleiding en daarvoor waren we te
vroeg. We mochten er wel omheen lopen. We bereikten nu het beroemde Pieterpad
en gingen in de richting van de startplaats van dit pad. We liepen langs de enorme
krater van de afgraving van de Sint Pietersberg door de cementfabriek ENCI. Deze
fabriek heeft vanaf 1926 tot 2018 de mergelberg afgegraven om cement te maken
van de mergel, een mengel van kalksteen en klei. Ook voor de bouw van vele
gebouwen in deze streek is de berg al heel lang uitgehold met gangen waarin de
kalkstenen werden gewonnen. Iedereen weet van het enorme labyrint aan tunnels in
de berg, tunnels waar je alleen in mag met een gids, anders verdwaal je. Vanaf een
hoge wand keek je in het gat, waar in dagbouw het kalkgesteente werd gewonnen.

Uitzicht vanuit de Kiekoet op de Oehoevallei Een houten Oehoe

Tegenwoordig is het hele gebied een natuurgebied dat beheerd wordt door
Natuurmonumenten. Bijzonder is dat in de gaten in de mergelwanden een stel
oehoes nestelen. Deze uilensoort is een van grootste ter wereld en is uiterst
zeldzaam. Helaas lieten ze zich niet zien. Even verder was het begin van het
Pieterpad. Er is een soort monument van gemaakt in de vorm van een platform dat
een eind uitsteek over de rand van de uitgegraven winput. Vanaf hier kon je het
gebied goed overzien. Het was al behoorlijk groen geworden en er waren een paar
meertjes aangelegd. Prominent aanwezig, aan de rand van het gebied, was de grote
stilgelegde fabriek. We liepen vanaf hier een eindje terug om langs de westkant van
het wingebied via een bospad naar het zuiden te lopen. Het was hier heerlijk
wandelen door een mooi hellingbos. Het was hier ook veel rustiger dan op het
Pieterpad.