Page 102 - tmp

Voor de Tweede Wereldoorlog was deze kerk de meest in het oog springende beziens-
waardigheid van Dresden. De kerk werd gebouwd tussen 1726 en 1743, maar de bom-
bardementen van 1945 verwoestten de kerk volledig. In 1993 begon de restauratie en
sinds 2005 behoort het gebouw weer tot een van de mooiste bezienswaardigheden
van Dresden. We moesten even wachten tot de kerk openging. Door de nauwe ingang
perste zich een lange rij wachtenden. Omdat we van de zijkant kwamen waren we
relatief snel binnen. De vele binnenkomers hadden plaats zat, het was echt een grote
kerk met een enorme koepel wat logisch is voor een koepelkerk. De binnenkant was
prachtig versierd. Ik kan dat hier trachten te beschrijven, maar Lily's foto's zeggen meer
dan duizend woorden. We zijn teruggelopen naar ons hotel en keken hier en daar nog
even in winkeltjes en natuurlijk een drogist, want in Duitsland zijn drogisten vele malen
goedkoper dan de Nederlandse. Zelfs bij de idiote acties van twee halen, één betalen
worden we massaal belazerd en opgelicht door drogisterijketens. In het hotel hebben
we even wat huiswerk gedaan. Ik moest nog een foto bewerken, dat had ik beloofd,
een groepsfoto met z'n allen voor de bus. Die was gisteren gemaakt op weg naar
Dresden op een rustplaats met diverse eettentjes en een tankstation. Het was, op z'n
zachts gezegd, geen inspirerende omgeving. Ik had beloofd om te proberen deze foto
in Photoshop wat op te peppen. Dat heb ik geweten. Ik werk wel met Photoshop, maar
niet zo vaak. Ik ben altijd bezig met het videoprogramma van Adobe. Je kan deze
programma's niet kopen. Je huurt ze en je krijgt zeer regelmatig updates, vaak met
nieuwe functies. Routineklussen kunnen zomaar ontaarden in wanhopige zoektochten
in nieuwe menustructuren, nieuwe benamingen en meer van dit soort hersengymnas-
tiek die ze, zo lijkt het, verzinnen voor oude, in vaste gewoonten vastgeroeste ouderen.
Nu was AI ook geïmplementeerd in bepaalde bewerkingen. Het heeft nog wel een uur-
tje of wat geduurd voordat ik doorhad hoe het werkte, maar na een paar uurtjes stevig
doorwerken had ik een aanvaardbaar resultaat. Het was niet zoals ik het had willen
afleveren, maar het kon er mee door. Hierdoor liep het verslagschrijven wat achter. Dat
was de afgelopen dagen steeds het geval vanwege de royaal gevulde dagen tijdens
deze reis. Om half vijf zijn we wat gaan drinken op het plein voor ons hotel. Onder een
rij bomen stond een morsig tentje waar ze pizza's en worstenbroodjes maakten en veel
bier verkochten. Wij namen een wit wijntje. Het waren de laatste die ze hadden. Gezien
het publiek dat hier kwam kopen was bier toch wel echt de main core business. Het
zat hier heerlijk en het was leuk kijken naar alles en iedereen die voorbijkwam in di-
verse staten van oververhitting en ontkleding.