Page 132 - tmp
P. 132

Terug redenerend aan de hand van een paar bepaalde punten kwamen we er gelukkig
               toch uit. Binnen een paar minuten zaten we op onze kamer. Helaas konden we zelf
               geen thee meer zetten. Onze dompelaar was gesneuveld. In dit Ibis hotel zaten maar
               twee stopcontacten ergens in een lastig toegankelijke hoek. Pas veel later zag ik dat
               er ook nog een zat net boven de vloer bij de deur. Die zou wel voor de stofzuiger zijn.
               De enige handige plek om water te koken was het stopcontact in de badkamer, maar
               vandaar hoorde je niet of het water al kookte. Normaal zet Lily altijd de thee in de hotels
               in de middag en avond. Op haar verjaardag hoeft ze dat natuurlijk niet te doen. Ik heb
               de  dompelaar  aangezet  en  begon  vast  te  typen.  Ik  was  zo  druk  bezig,  dat  ik  dat
               kloteding helemaal was vergeten. Staat ie in de kamer te koken dan hoor je het water
               wel borrelen, maar dus niet in de badkamer. Een hele beker vol water was tot op de
               bodem verdampt, in Duitsland zeggen ze dan Verdammt. Dat zei ik eigenlijk ook wel
               toen ik de toestand zag. Gelukkig zat in deze dompelaar een oververhittingsbeveili-
               ging. Wordt de dompelaar te heet dan brandt die door en is de stroom eraf. Dan kan
               ie wel gelijk in de afvalbak. Dit was mijn tweede dompelaar waarmee het misging. Ik
               heb daar blijkbaar wat mee, terwijl ik toch vrij handig ben met techniek. De eerste die
               ik sloopte was veel spectaculairder. Ik heb daar eerder over geschreven. We zaten in
               Bolivia op zo'n 4.000 meter hoogte in Potosi, de zilverstad. Op die hoogte kookt water
               al op een lagere temperatuur, maar dat was niet wat er misging. De dompelaar stond
               naast mijn bed in een beker, want naast het bed lag het verlengsnoer met vier stop-
               contacten. Dat verlengsnoer hebben we altijd nodig gezien de twee laptops en de la-
               derij van accu's van de soms zes foto- en filmcamera's die we op onze langere reizen
               meenemen. Ook de dompelaar zat in dit stopcontact. Ik trok het verlengsnoer iets naar
               mij toe voor wat meer speling in de draad. Toen bleek dat ik hiermee de beker met
               water had omgegooid. Op de zachte vloerbedekking hoorde je dat niet. Al het water
               was weggelopen, dus de dompelaar sloeg op hol. In deze zat geen beveiliging, dus hij
               was roodgloeiend. Dat was even paniek. Er was ook al een flinke schroeiplek op de
               vloerbedekking. Dat had Lily al geroken. Ik duwde de dompelaar snel terug in de me-
               talen kroes. Ik dacht ik moet dat ding koelen dus goot er een beetje water over. Toen
               ontplofte de verwarmingsspiraal. Dat is een holle buis, waarin de hittedraad loopt. Die
               draad mag natuurlijk de binnenwand van de spiraal niet raken, anders staat alles onder
               stroom. Daarom ligt die draad in het midden van korreltjes die lijken op fijne zandkor-
               rels. Ik vermoed dat het glaspareltjes zijn, maar weet dat niet zeker. Omdat de buis
               ontploft was, lag de hele kamer onder een fijne laag van dit spul. Dat kostte wel even
               tijd om de boel op te ruimen. Gelukkig had ik mijn bril op en was er verder geen letsel
               aan mijn lijf en de kamer, op de schroeiplek na. Van schade en schande leert men,
               maar dompelaars blijven blijkbaar mijn zwakke plek. Om half zes hebben we een res-
               taurant gezocht. Dat viel niet echt mee. Het merendeel waren snackbars of iets derge-
               lijks. In een groot winkelcentrum had ik een Nordsee viszaak gezien. Vroeger hadden
               we daar goede ervaringen mee. De laatste keer vorig jaar viel het wat tegen. Toch
               wilden we het nog een keer proberen. Dat viel helaas toch weer tegen. We denken dat
               dit komt, omdat het er nu erg rustig was. De schotels die we bestelden stonden al
               duidelijk een flinke tijd in de vitrine, daar wordt het niet lekkerder van. Lily nam zalm
               op een bedje van spinazie met een kaassaus erop en ik nam een moot gegrilde zalm
               met gebakken aardappels. Het was eetbaar maar het lekkere was er helaas af. Het is
               natuurlijk niet altijd feest. Na het eten zijn we nog even naar de Elbe gelopen. Onder-
               weg kwamen we een winkel van Meissen porselein tegen. Een koffiekopje kostte al
               een dikke vijf tientjes. Er stond een levensechte zwaan op ware grootte. Die kostte het
               bescheiden bedrag van € 78.000.
   127   128   129   130   131   132   133   134   135   136   137