Page 182 - tmp

Zowel Lily als ik namen een met kip, champignons en cheddarkaas. Erbij zijn altijd
patatten. Na de lunch reden we door een paar plaatsjes waar het erg druk was. De
vakanties waren begonnen. Het was een beetje zo'n Aziatische chaos met auto's die
alles blokkeren en veel kooppubliek dat zich overal tussendoor perste. De markten,
supermarkten en winkels leken wel Black Friday te hebben, zoveel mensen waren er
aan het winkelen en alleen maar zwarte mensen, dus het was zeker Black Thuesday.

Een dorpje onderweg

We zaten nu in de provincie Transkei, waar destijds, tijdens de apartheid, mensen heen
werden gestuurd. Dit was een van de zogenaamde thuislanden. Nelson Mandela
groeide op in Transkei, dat daarom ook wel "Mandelaland" wordt genoemd. Nadat
Mandela president is geweest, ging hij naar zijn boerderij in Transkei, een mooi huis
met een forse lap grond eromheen. We kwamen langs dit huis, dat alleen vanuit de
verte was te zien. Op een helling een eind verder lag het graf van Mandela, dat ook
niet bezocht kon worden. We hebben er even gestopt om foto's te maken. Uiteindelijk
gingen we van de hoofdweg af in de richting van de Oost-Kaap, de ongerepte kustlijn
van de voormalige thuislanden Transkei en Ciskei, die in schril contrast staan met het
meer ontwikkelde kustgebied ten westen van Port Elizabeth. Het gebied waar we naar
toegingen wordt de Wild Coast genoemd. Ook hier slaat de deining van de Indische
oceaan wild op het strand. We reden door een gebied waar niet veel toeristen komen
en zeker niet veel bussen vol blanken. Vanuit de verte zagen we de zee al en we waren
weer gelukkig. We kwamen bij ons hotel, een echt ouderwets hotel, knus en leuk. We
kregen een huisje aan een groot grasveld met uitzicht op zee tussen de bomen door.