Page 24 - tmp

Het wapen van Albanië

We waren al vrij veel tijd kwijtgeraakt omdat we om 9:00 uur zouden starten met onze
rondleiding door de binnenstad. Een flink deel van de groep moest eerst pinnen met
de ene pinautomaat die er stond. We waren, zoals geschreven met 24 mensen. Hoe
meer mensen in een groep, hoe trager alles gaat. Dat zagen we ook in Zuid-Afrika,
waar ook een flink deel van de groep ruim binnen de grijze golf paste. Ook nu weer
was er een aantal mensen mee, die ondanks de waarschuwing dat je een goede
conditie voor deze reis nodig had en goed moest kunnen lopen en traplopen, toch
hadden geboekt zonder deze vaardigheden. Afijn, het geld wisselen koste zeker twintig
minuten en later op de dag moesten we steeds minutenlang stoppen om de
achterblijvers de gelegenheid te geven om aan te sluiten. Uiteindelijk hebben we zeker
twee tot drie uur verloren met de traagheid van een deel van de groep. Er waren
gelukkig meer mensen aan het klagen over de slakkengang en het aldoor wachten.
Gelukkig waren we toe aan een lunch. De naam van ons hotel was Austria, dus
Oostenrijk en het sfeervolle restaurant waar we gingen eten heette Berlin, maar het
eten was niet Germaans. We kregen eerst een forse salade, wat wij een Griekse
salade zouden noemen, met tomaten, stukjes paprika, olijven, witte kaas en sla. We
zaten samen aan tafel met een stel uit Katwijk. Ze stelden voor om met z'n vieren een
fles rode wijn bij het eten te bestellen. Wie zijn wij om dat te weigeren. Het was een
Albanese Merlot en erg lekker. Als hoofdmaaltijd kregen we gevulde paprika's uit de
oven, die heel erg lekker waren met een smakelijk mengsel van rijst, gehakt en kruiden.
Toe kregen we baklava, bladerdeeg met noten, gebak dat drijft in de honing. We waren
weer gesterkt door deze smakelijke tussenstop.