Page 6 - tmp

De dichtstbijzijnde accommodatie lag op ruim 1 kilometer van het vertrekpunt van de
bus. Dat is lopend met een koffer goed te doen, maar we weten natuurlijk niet van
tevoren hoe het weer dan is en wat de conditie van de wegen zal zijn. Met een koffertje
zeulen in de open vlakte met een besneeuwde weg is niet echt aantrekkelijk. Voor de
heenweg konden we gelukkig een B&B boeken aan de rand van de Peel. Het was een
compleet huis dat tot onze beschikking zou staan. De eigenaren waren erg vriendelijk,
want met het OV zou de dichtstbijzijnde bushalte vier kilometer verder zijn. Ze gaven
aan dat ze ons wilden ophalen van de bushalte. Dat scheelt een eind lopen met de
koffers. Voor de terugreis konden we in het plaatsje Zeeland zelf een kamer boeken
maar ook dat zou ruim een kilometer lopen zijn. Heel jammer dat er bij het
busvertrekpunt geen accommodaties waren. Onze koffers hebben nog nooit zo vol
gezeten met kleren. We wilden wel een beetje netjes gekleed gaan bij de twee
feestelijke diners. Ook is het altijd lastig wat je verder moet meenemen. Wordt het erg
koud of juist mild en nat. We gebruikten, zoals gewoonlijk, ons laagjessysteem, dat
werkt altijd. Hoe kouder hoe meer lagen. Toch viel het uiteindelijk wel mee met de
zwaarte van de koffers. Ik had geen filmspullen mee en Lily alleen haar kleine camera
en een reservecamera die ik in mijn rugzak had zitten. Het was dit jaar wel bijzonder,
want ongepland blijken we dit jaar dertien landen te hebben bezocht, namelijk Albanië,
Kosovo, Noord-Macedonië, België, Turkmenistan, Oezbekistan, Tadzjikistan,
Kazachstan, Kirgistan, Duitsland, Italië, Frankrijk en Zwitserland. Dat komt omdat we
dit jaar bij toeval een aantal samengestelde reizen hebben geboekt, waarbij in één reis
meerdere landen werden bezocht.

We gaan met onze reis beginnen. Vanmorgen konden we na het opstaan nog even
een rustig ontbijtje met een gekookt eitje nuttigen. Gisteren hadden we ons al
gedoucht, gescrubd, geschoren, nagels geknipt en ook nog gewassen. Op ons gemak
liepen we naar de snelboot. Het was gelukkig droog, maar wel bewolkt. In de trein
zagen we een oud-gemeentecollega die ook naar Nijmegen moest. We hebben de
hele reis bij elkaar gezeten en lekker gekletst. In Leeuwarden stapten we over naar
Zwolle waar we de trein naar Nijmegen pakten. De overstaptijden waren allemaal ruim
en de treinen reden op tijd. Onderweg brak de zon door. Bij Staphorst keken we nog
uit naar traditioneel geklede kerkgangers, maar die zaten of thuis, of in de kerk. In een
zonovergoten Nijmegen kwamen we aan. Hier scheidden onze wegen zich. De oud-
gemeentecollega ging naar familie en wij gingen eerst een bakje doen in een cafeetje
dicht bij het station. Na een koffie, thee en gebakjes, worteltaart en een Portugese
pastel de nata (die kenners van Wie is de mol, het nu pastel de Nathan noemen) waren
we gesterkt genoeg voor het laatste stuk met de bus. Het was een halfuurtje rijden
naar Zeeland. De bushalte lag buiten het dorp en zo'n vier kilometer van onze B&B.
De eigenaresse van B&B Ut Peeleind had dus toegezegd dat ze ons kwam ophalen
van de halte en morgenochtend brengt ze ons ook naar het busvertrekpunt het Witte
Huis, dat hier een dikke kilometer vandaan ligt, zoals ik al eerder schreef. Toen we
aankwamen bij de halte kwam ze er al aanlopen. Door het dorp Zeeland reden we naar
ons onderkomen aan de rand van het noordelijke deel van de Peel. We werden nog
even attent gemaakt op ons onderkomen voor de terugweg, waar we ook zouden gaan
eten vanavond. We kwamen in landelijk gebied bij een mooi huis met daaraan vast
nog een compleet huis, ons onderdak voor de komende nacht. De huizen waren vrolijk
versierd met kerstverlichting. We kwamen in een mooi, bijna spiksplinternieuw
onderkomen dat helemaal versierd was in kerstsfeer. In de woonkamer stond een
prachtig opgemaakte kerstboom met lichtjes. Op tafel stonden twee appeltaartjes, een
schaal verse walnoten, waarschijnlijk uit eigen tuin en een schaal met fruit.