Page 82 - tmp

Op weg naar de Basiliek van Valeria

Hierop torende de basiliek hoog boven ons uit. De heuvel en ook de kerk zijn vernoemd
naar de moeder van een Romeinse stadsprefect. De fundamenten van deze
kloosterkerk werden al 1.000 jaar geleden gelegd, in de Keltische tijd. De trap er
naartoe was gemaakt van ongelijke rotsplaten. Wat hoger werd het een onverhard pad
en het laatste stuk was ook weer een aantal trappen met ongelijke stenen. We moesten
goed uitkijken, want drie gevallen medereizigers was wel genoeg. Vroeger deden we
dit soort paden met gemak. Nu zijn we allebei bang om te vallen. Vooral voor Lily kan
dat funest uitpakken. Door haar medicijnen heeft ze het hoogste stadium van
botontkalking. Er zijn al drie onderste ruggenwervels zowat verdwenen en al haar
botten zijn superbros. Het probleem is dat je uit angst schijterig gaat lopen en dat
veroorzaakt juist dat je verkeerd stapt. Daar bovenop komt, dat je als bejaarde en dat
zijn we, al ontkennen we dat in alle toonaarden, problemen krijgt met het
evenwichtsorgaan. Daar hebben we alle twee ook last van. Soms komen we zwalkend
uit bed en dan helpt het wel eens om goed met je hoofd te schudden. Wie wat meer
wil weten over dit zeer ingewikkelde orgaan in onze oren, die moet hier maar eens
kijken: https://nl.wikipedia.org/wiki/Evenwichtsorgaan. Naar mate je ouder wordt gaat
dit orgaan dus minder werken helaas. Maar goed, we waren naar boven aan het
klimmen over een smal paadje waarover vele miljoenen bezoekers, maar vroeger nog
veel meer gelovigen, naar de belangrijkste kerk in Sion moesten lopen. 's Zomers is
dit goed te doen, maar 's winters met sneeuw, dus gladheid, was dit een hele opgave.
Gelukkig lag er nu geen sneeuw, maar op sommige plekken had rijp de stenen wel
glad gemaakt.