Page 74 - tmp

Maar daar plukken we nu nog steeds de vruchten van. Ga maar eens kijken in
sommige Nederlandse kustplaatsen, zoals Vlissingen, maar vooral de hele Belgische
kust. Dan zie je wat van die ongebreidelde bouw het effect is. We kwamen aan bij het
uitkijkpunt De Westerpunt en zagen aan de ene kant heel De Panne liggen en aan de
andere kant de Franse badplaatsjes Bray-Dunes en Zuytcoote en daarachter
Duinkerken, waarbij de witte vuurtoren vaag te zien was. Ook zagen we het
natuurgebied waarvoor we waren gekomen, het natuurgebied de Westhoek. Dat is een
groot duingebied tussen De Panne en de Franse grens. We moesten een klein eindje
teruglopen om het natuurgebied binnen te gaan. Langs de kust was het duin, net zoals
in Noord- en Zuidholland, volledig afgesloten met prikkeldraad. Wat heerlijk dat we op
Terschelling nog praktisch overal vrij kunnen staan en gaan waar we willen. Het
duingebied was hier wat weelderiger begroeid dan bij ons. Dat kwam door de kalkrijke
duinen, maar ook hier had de droogte genadeloos toegeslagen. Veel planten hingen
slap of waren al aan het verdrogen. We zagen natuurlijk veel bekende planten zoals
de blauwe zeedistels, duindoorns, teunisbloemen, de mooie paarse kattenstaarten en
natuurlijk ook helmgras. Een torenvalk stond te bidden en een grote roofvogel dook
achter de begroeiing. Ik dacht aan een buizerd, maar de vleugels leken anders. Ik zag
het dier te kort om goed te determineren. Bijzonder was de Spaanse vlag, een bonte
zwart, wit en rode vlinder. Door de droogte, maar ook door de aard van het terrein
waren de paden voor het grootste deel mul en helemaal toen we bij een paar grote
stuifzandvlakten kwamen, was het zeulen door het zand. Lily herinnerde zich dat ze
dit gebied al eerder had gezien bij een aflevering van de drie hiervoor genoemde
Belgische wandelende vrienden Arnout, Philippe en Ruben.

De Spaanse vlag