Page 22 - tmp

Eenmaal weer terug nam de waan van de dag de regie weer over. Maar Lily zat
alweer op een plannetje te broeden, overigens niet nieuw, dit stond al in de kast voor
een toekomstige reis. We hebben de laatste tijd een aantal opties bedacht
waaronder een bootreis over de Donau en veel ambitieuzer, een lange treinreis door
Canada, maar met covid willen we nog steeds niet vliegen en gezien onze leeftijd en
lichamelijke conditie proberen we nog aldoor niet te ver van huis te gaan.
Ziek worden in het buitenland is nooit leuk.

Alle twee hebben we een hogere kans op nare bijwerkingen van corona vanwege
Lily, die anti-afweer medicijnen slikt tegen reuma. Dus ze heeft een verminderde
weerstand tegen covid en met mijn uitgevallen long zijn nare bijwerkingen bij een
infectie zeer goed mogelijk. Dit keer wordt het dus Limburg en Luxemburg.
Maastricht en de Abdij van Rolduc zijn dit keer de doelen en daarna een aantal
plaatsen in Luxemburg, dat we praktisch alleen kennen van er doorheen rijden.
Vanaf hier wordt het dus bijna weer een live verslag van onze belevenissen.
Gezien onze reislust zou je het misschien ook een life verslag kunnen noemen.

Maar nu zijn we terug in het heden of eigenlijk bijna. We hadden bij onze reis
rekening proberen te houden met de nieuwe omicron-boosterprik. Die prikcampagne
de
zou half september starten. Uiteindelijk bleek dat op de 16 september de
vaccinaties begonnen. Helaas bleek het op Terschelling pas begin oktober te starten,
te laat voor ons. Maar we hadden een alternatief. Lily moest weer een keer naar
Sneek voor de reumacontrole. Ze kreeg ook een nieuwe reumatoloog, een jonge
vrouw. Daarvoor had ze een oudere man. Dit was een mooie gelegenheid om in
Sneek een prik op te halen. Maar zo gemakkelijk ging dat niet. Wij waren met onze
jonge leeftijd nog niet aan de beurt. Er was geen doorkomen aan. Teneinde raad
schreef ik een uitgebreide e-mail naar de GGD met uitleg, waarom het voor ons erg
lastig was om gevaccineerd te worden. Dat zou dan pas na onze terugkomst zijn.
Dan moesten we weer een tocht maken naar de wal op boten met mogelijke
besmettingshaarden, plus de bussen waarin meestal schooljeugd zit. Het is ons de
afgelopen jaren gebleken dat de badgasten soms niet zo verantwoord op reis gaan,
wat betreft het voorkomen van besmettingen. Er was zelfs een keer een man op de
snelboot die luid verkondigde dat hij corona had, maar weigerde een mondkapje op
te doen. Wij wilden natuurlijk beter toegerust onze reis beginnen met een zekere
weerstand tegen covid. Ik stelde in de e-mail dat een rigide vaccinatiebeleid blijkbaar
belangrijker is, dan de gezondheid van de mensen en ook belangrijk, het ontzien van
de zorg. We hadden natuurlijk ook thuis kunnen blijven, maar zo nu en dan er even
uit moet ook kunnen. ’s Avonds laat kreeg ik een e-mail terug van het hoofd
vaccinatie van de GGD dat hij het voor ons zou regelen. Hij was het gelukkig eens
ste
met mijn argumenten. Zo kon Lily de 22 september naar Sneek voor haar controle
en ik ging mee. We hadden onze prik binnen. Maar dan gaan we nu toch echt naar
de start van onze reis.

Met de snelboot van 9:25 uur vertrokken we naar Harlingen om vanaf hier verder te
gaan met de trein naar Maastricht. Het was een lange reis van Noord- naar Zuid-
Nederland. Maastricht hebben we al een paar bezocht, maar dat is lang geleden.
Het bleek dat de herfst z’n intreden had gedaan toen we naar buiten stapten. In een
dikke regenbui met forse windstoten liepen we naar de snelboot. Gelukkig was het
vandaag een reisdag, waarbij we voor het grootste deel binnen zouden zitten.
Helaas was voor de komende week wisselvallig weer voorspeld.