Page 92 - tmp

Het Otto Leegepad De windharp

Ter ere van hem is een natuurpad uitgezet van een paar honderd meter door het
waterleidinggebied. Op het uitkijkplatform aangekomen, zagen we gelijk twee reeën.
Voordat we de camera's paraat hadden waren ze al gevlogen of eigenlijk
weggesprongen. Het was een leuk pad door een bosschage voornamelijk met
berken. Er lagen een paar plassen in het gebied. In één zwom een echtpaar grauwe
gans met een stel kleine donsjongen. Even verder wandelde een andere familie
parmantig voor ons uit, voordat ze door het dichte struikgewas bij het water konden
komen. Ze waren echt niet bang voor ons. Onderweg stonden hier en daar borden
met uitleg over het gebied en de flora en fauna. Er moesten ook lepelaars zitten,
maar die hebben we nog steeds niet gezien. Er was een grote pomp, helemaal van
hout gemaakt, waarmee je grondwater omhoog kon pompen. Boven op een duin
stond een bijzonder windharp. Een flink stuk boomstam, ongeveer van onze lengte
was gebeeldhouwd in een soort vissenvorm. Over de hele lengte was een brede
spleet uitgekapt, die van wijder naar smal en weer wijd uitliep. Hierin zat een metalen
plaat onder vier strakgespannen snaren. De wind werd door het venturi-effect
versneld en zette de snaren in trilling. Sonore tonen kwamen uit het apparaat,
helemaal passend bij het landschap. Het pad kwam uit bij zee een eindje vanaf de
watertoren. We liepen terug en zagen een rijtje bergeenden op een duin staan. Dat
was een leuk gezicht, die witte eenden met bruine kleurbanden en rode snavels mooi
afgetekend tegen de blauwe lucht. Bergeenden zijn hier echt thuis. Ze broeden
meestal in verlaten konijnenholen. Terug bij de weg fietsen we verder naar het
vliegveld. Plotseling zag ik een reegeit tegen het duin staan, niet ver van de weg. Het
beestje stond rustig te grazen, mooi uitgelicht door de ochtendzon. Het was dichtbij
genoeg om het dier goed in beeld te krijgen. Even later dook een reebok op. Ook die
trok zich niet zoveel van ons aan. Nu konden we mooi het echtpaar vastleggen. Even
later kwamen we aan bij het vliegveld. Er steeg net een toestel op. Het zat zo in de
lucht en scheerde laag over de duinen om daarna richting het wad te vliegen.