Page 16 - tmp

We konden in die ene minuut die we hadden de beoogde wagon niet halen, dus we
stapten eerder in. Nu moesten we acht lange wagons doorlopen naar voren over het
smalle gangpad tussen de uitstekende benen en bagage door. Daar bleek dat onze
wagon praktisch leeg was, maar precies op onze gereserveerde stoelen bij een
tafeltje zat een man. Die wilde al opstaan en toen zagen we bij een ander tafeltje
een nog beter plekje. We zijn daar gaan zitten en dat ging goed tot aan het eindpunt.
We reden door een regenachtig heuvellandschap. De wolken leunden zwaar op de
toppen en hellingen van de kleine bergen. Wij met onze duinen vinden alles dat
hoger is dan dertig meter al een berg. In het dal, waardoor we reden, was het
voornamelijk bouwland, weiden en een paar wijngaarden. Ook zagen we de Lindt
chocoladefabriek. Deze chocolade kennen we wel in Nederland. Die is overal
verkrijgbaar. Ondanks het sombere weer was het een prachtige rit, al ging een deel
door hele lange tunnels. We kwamen precies op tijd op de eindbestemming aan.
Alle vertragingsminuten waren ingelopen. De diverse vertragingen hadden wel toch
wel een beetje stress opgeleverd bij ons, maar uiteindelijk kwam alles toch goed.
Om 18:00 uur kwamen we in het gigantische station van Zürich aan. Het leek wel een
Japans station met al die verdiepingen en de vele winkels. We keken onze ogen uit.

Zürich is de grootste stad van Zwitserland. Het gebied was aan het begin van de
christelijke jaartelling al bewoond. Zürich is het financieel en economisch centrum
van Zwitserland. Alle belangrijke banken hebben in de stad een vestiging.
De Zwitserse beurs is hier gevestigd en het is dé handelsplaats voor goud in de
wereld. Zürich staat ook bekend als plaats voor vrijdenkers. Lenin verbleef hier in de
tijd voor de revolutie in Rusland, en het dadaïsme is hier ontstaan. Zowel de Ierse
schrijver James Joyce als de Duitse Nobelprijswinnaar Thomas Mann liggen in
Zürich begraven. De stad is gelegen aan het noordwestelijke uiteinde van het Meer
van Zürich (Zürichsee). Op dit punt verlaat de rivier de Limmat het meer en begint
het brede Limmatdal. Zürich ligt hier ingeklemd tussen de Uetliberg op de linkeroever
en de Zürichberg op de rechteroever.

We zijn in het station een tijd aan het zoeken geweest naar de toeristeninformatie.
We kwamen op diverse niveaus van het station en het was eindeloos lopen door
lange en drukke gangen. Uiteindelijk vonden we de toeristeninformatie. Toen we
binnenstapten was het helemaal leeg. Er stond een lange balie met wel zes
medewerkers. Toch moesten we een nummer pakken. Op het eind van de balie
floepte ons nummer op het scherm aan en we kwamen bij een knappe medewerkster
aan. Ze bleek uit Colombia te komen. Heel enthousiast legde ze ons uit waar het
hotel was te vinden, hoe er te komen en wat we vooral niet moesten missen. Ze had
ook zoveel te vertellen en aan te wijzen. Ineens ging mijn telefoon. Het was van de
verzorging van Madeleine. Het bleek dat onze vriendin eindelijk, na bijna een maand
worstelen om uit het leven te stappen, was overleden. Dat was wel even een
ontregelend moment. We waren flink aangeslagen, hoewel we wisten dat het eraan
zou komen. Is het zover dan geeft het je toch een knauw. Buiten gekomen merkten
we dat het weer hoorde bij dit moment, een druilerige regen. We zijn op de tram
gestapt en zo'n tien minuten later kwamen we aan bij het Enge station. Dat was niet
eng, maar wel in de zin van smal. Het was een lang en smal bijzonder gebouw dat
deels in een halve boog om een plein lag. Aan dit plein lag ons hotel. We zijn vlak bij
het hotel gaan eten. Het was een Aziatisch restaurant dat in het station lag. Eerst
namen we gestoomde en gefrituurde dumplings, de kleine deegpakketjes met een
lekkere vulling. Daarna kozen we voor twee gewokte groentenschotels. Het smaakte
allemaal uitstekend. Moe van de lange en toch ook beladen dag doken we in bed.