Page 138 - tmp

Station Berlijn De trein rijdt het station binnen

Ook deze trein zat behoorlijk vol en weer zaten we heel slecht. De smalle kier glas
onthulde maar een klein deel van het landschap. Naast ons bleef een gereserveerde
stoel leeg. Daar is Lily gaan zitten. Wordt de plaats opgeëist dan komt ze weer naast
me zitten. Gelukkig gebeurde dat niet, ze had geluk. De trein was overigens een oud
barrel. Het landschap was niet echt boeiend. Veel agrarisch land en af en toe een
dorpje. We staken wel een bekende over, de Elbe. Van Berlijn naar Hannover was het
zo'n twee uur rijden. Met zo'n 200 km/u denderden we door het landschap, praktisch
in een rechte lijn westwaarts. Bij Wolfsburg kwamen we voorbij het grote complex van
de VW-fabriek. Die hadden we al eens eerder gezien tijden een treinreis naar Berlijn.
Drie minuten te laat kwamen we aan in Hannover. Voor ons een bekende stad. Hierna
begon het vertragingen te regenen, die opliepen tot vijftien minuten. Bij elke stop liepen
de minuten op, of er waren er toch een paar ingehaald. Bad Bentheim was de laatste
halte voor de grens. In Hengelo moesten we overstappen, maar wel op hetzelfde per-
ron. Het reisschema bleef hardnekkig vijf minuten vertraging aangeven. We hadden
tien minuten de tijd, dus een eitje. Er kwamen Nederlandse conducteurs aan boord en
werd in het Nederlands omgeroepen dat we over twee tot drie minuten zouden ver-
trekken, haha. Dat dachten ze, maar de trein bleef maar staan. Pas na een kwartier
reden we weer. Een conducteur kwam langs en die vertelde dat de NS-loc problemen
had en helemaal opnieuw moest opstarten. Dit was dus in het zicht van de haven
stranden. Er was in het grensgebied blijkbaar geen internet, dus hij kon ons ook niet
helpen. Hopelijk hoefden we niet in de veerterminal te overnachten. Het bleek bij aan-
komst in Hengelo, dat er een ongeplande regionale Blauwnettrein was ingezet tussen
de normale diensten, in ieder geval was deze trein niet te vinden op de NS- of 9292OV-
app. Dat gaf net even wat meer speling voor ons. De trein had er mooi de vaart in en
kwam zelfs twee minuten te vroeg aan. Wij moesten naar spoor 7 en kwamen van 2,
dus eerst naar beneden en dan weer omhoog. Gelukkig hadden we een paar minuten
over. We stonden even in het zonnetje te wachten en daar kwam de Sprinter naar
Leeuwarden al aan. De kans dat we in ons eigen bedje zouden slapen kwam met grote
sprongen dichterbij. Gelukkig waren de twee laatste treinen niet druk, plek genoeg om
te zitten. De hele tocht hebben we prachtig weer gehad, rijden in de regen is lang zo
leuk niet. Als er geen kink meer in de kabel zou komen, moesten we het op ons gemak
kunnen halen. Een heel groot voordeel was dat mijn kuit al een paar dagen weinig
opspeelde. Soms mag er wel een gelukje om de hoek kijken. Ik had het niet verwacht
met een gemiddelde heeltijd van twee tot zes weken. Dan is de scheur in de kuit waar-
schijnlijk niet zo groot geweest. Ik voel hem nog wel bij elke stap, maar met voorzichtig
lopen ging het prima. Heerlijk is dat ik weer normaal kan lopen en niet met die rare
hipjes, waardoor andere bewegingsspieren ook problemen gingen geven.