Page 140 - tmp

Mijn verkoudheid was bijna op z'n einde en die van Lily was ook aan het minderen. In
feite hebben we niets hoeven over te slaan van onze plannen, ondanks wat kleine
gebreken. We kwamen op tijd aan in Harlingen met een half uur de tijd voor de over-
stap. Vlak voor Heerenveen kwam er gelukkig een conducteur onze kaartjes controle-
ren. Ik had er een hele stamp in mijn telefoon zitten in de NS-Internationaal app. Voor
elke overstap hadden we aparte QR-codes. Toch niet voor niets de kaartjes gekocht.
Het laatste ritje was met de bekende Arrivatrein naar Harlingen, een echt thuiskomen,
maar ja, na 10 uur treinen kwam er nog wel twee uurtjes varen bij. Dat maakt het ruim
een half etmaal aan de rol plus bij het laatste stuk wat geklots. Wie verre reizen maakt
kan veel verhalen, maar soms ook veel te verduren krijgen, hebben we de laatste jaren
ondervonden. Waarschijnlijk zal de leeftijd ook wel gaan meespelen. Het venijn zat
toch bijna weer in de staart. De vorige keer moesten we zowat hollen naar de boot,
omdat onze trein moest wachten op de trein die van Harlingen Haven kwam. We had-
den toen krap tijd om de boot te halen. Nu was het een half uurtje, maar de trein stond
weer stil in Harlingen, één halte voor Harlingen Haven. De minuten tikten weg en we
zaten te wachten, dat de andere trein bij het station aankwam. Het is de hele lijn enkel
spoor, alleen bij de stations is er dubbelspoor, zodat de treinen elkaar daar kunnen
passeren. Na zo'n vijf minuten kwam onze trein langzaam op gang maar stopte gelijk
weer. Daarna weer een paar meter rijden en opnieuw stoppen. We snapten er niets
van. Uiteindelijk reden we weer, maar heel langzaam. Ik vond het slordig van de trein-
bestuurder dat hij ons niets vertelde. Wat ik al vermoedde, de trein naar Leeuwarden
stond er nog, die was kapot. Dat werd met een harde klap bevestigd toen de twee
treinen zonder waarschuwing koppelden. Nu kon onze trein, de gestrande trein mee-
nemen naar Leeuwarden voor reparatie. Alsof de duvel er mee speelt, was natuurlijk
de brug open voor een kutjachtje (sorry voor mijn Frans) dat voorrang heeft op ieder-
een die naar de boot moet, of naar de trein naar Leeuwarden.

De Waddenzee