Page 90 - tmp

We konden zo doorrijden zonder veel tijdverlies. Zo'n honderd kilometer voor Dresden
namen we een laatste wit wijntje in de bus. Nog even en we zijn weer groeploos. We
gaan de groep wel een beetje missen en chauffeur Chris en zijn vriendin helemaal.
Misschien zien we ze nog een keer op Terschelling, dan kunnen we even bijpraten.
Afscheid nemen doet altijd pijn, zeker als je het goed hebt gehad met elkaar. In Frank-
rijk zeggen ze zelfs: Partir c'est mourir un peu,

Afscheid nemen is een beetje doodgaan. Zo heftig was het gelukkig niet. Voor ons was
het al een tijd geleden dat we met een groep op stap waren en zeker met zo'n grote
groep. Misschien was dit wel de grootste groep tot nu toe, maar dat weten we niet
zeker. We hebben weer een aantal leuke mensen ontmoet, waarmee het goed praten
was en er werd gelukkig nauwelijks gezeurd. Dat komt ook omdat het een korte reis
was. Uit ervaring weten we dat bij langere reizen aan het eind de vermoeidheid toeslaat
en mensen kribbig worden. Na alle laatste zelf georganiseerde reizen, waarbij we van-
zelfsprekend alles zelf moesten regelen, was dit wel weer eens heerlijk relaxed. Het
leek wel vakantie. We kwamen om 16:00 uur in een zonnig Dresden aan, eerder dan
verwacht. Het was een mooie aankomst bij de brug over de Elbe met de vele torens
van kerken en andere gebouwen op de achtergrond langs de rivier. Om 18:00 uur
gingen we het laatste gezamenlijke diner nuttigen. We kregen een crèmesoep van
gemengde groenten, een mals stuk kip met een rijk gevulde champignonsaus er over
uitgegoten en aardappelkroketjes. Toe was er chocoladevla met Sahne, de ongezoete
slagroom. Erbij dronken we een plaatselijk biertje. Morgenochtend bij het ontbijt gaan
we de groep nog zien en kunnen we ze uitzwaaien.