Page 130 - tmp

Het was lastig om ze vast te leggen, maar gelukkig kwamen we bij een paar groepjes
die half boven water stonden in de ondiepe rivier. Er waren ook kleine hippo's bij. We
bleven maar plaatjes schieten in de hoop dat er een paar bruikbare bij waren. Ook
zagen we grote zilverreigers en een zwarte ooievaar. Een Afrikaanse visarend kwam
mooi voor de boot langs vliegen. Toen we weer dicht bij de vertreksteiger kwamen
lagen er een paar nijlpaarden aan de overkant, die snoepten van de takken van de
struiken.

Een trok zijn reusachtige muil open, maar omdat het al tegen de avond liep, waren de
meeste foto's helaas niet mooi door bewegingsonscherpte. We zijn 's avonds gaan
eten in het restaurant naast ons hotel. Het was een vis-, sushi- en grillrestaurant, John
Dory’s St. Lucia. Het was onderdeel van een keten. We hebben hier erg lekker
gegeten. We namen een visschotel met heek, een vis die wel op kabeljauw lijkt, maar
tegenwoordig een aparte familie vormt, grote garnalen, kleine pijlinktvisjes en
mosselen in een sausje. We zaten echt te smikkelen met een lekker glaasje wit erbij.
We rekenden af en sloegen de hoek om naar het hotel. Het was hooguit 75 meter
lopen. Er kwam een auto van beveiliging naar ons toe, we moesten naar de kant. Nu
moet ik eerst even vertellen waardoor St Lucia bekend is. Sinds de stichting van de
stad lopen er 's nachts nijlpaarden door de straten van dit plaatsje. Ons hotel ligt aan
de rivier waar we op voeren op zoek naar nijlpaarden. De straat voor het hotel is een
van de plekken waar de hippo's aan land komen. Dat komt omdat de stad deels aan
het grootste estuariumsysteem op het Afrikaanse continent ligt. Het valt binnen de
allereerste Werelderfgoedlocatie van Zuid-Afrika, het iSimangaliso Wetland Park. Hier
leeft de grootste populatie nijlpaarden van het land. Nijlpaarden eten tot wel 35 kilo
gras per dag, dus een weelderig, met lang gras begroeid gazon in de buitenwijken is
voor hen als een buffet. En laten wij nu zo'n nijlpaard tegenkomen.