Page 146 - tmp
P. 146

De skyline van Durban kwam in het zicht. Er stonden allemaal hoge flats en hotels. In
               de apartheidsperiode leefde ieder kleurtje in een apart deel van de stad. De blanken,
               blankes heten ze hier, woonden natuurlijk op de beste plekken. Elke kleurvariant leefde
               dus gescheiden, zwart, bruin, koffiekleur, koffie met melk en alle tinten daartussen.
               Ook gele mensen, de Chinezen, hoorden daarbij, behalve de Japanners die hoorden
               bij blank. Waarom, wie zal het zeggen. We reden door het centrum en zagen vanuit de
               bus onder meer het stadhuis. Wandelen in de stad was geen optie, te gevaarlijk. Dat
               was wel jammer. We zagen bij kruispunten met stoplichten diverse stoplichten op de
               grond  liggen.  Steve  vertelde  dat  's  nachts  mensen  de  stoplichten  omzagen  en  de
               kabels er uittrekken plus de lampen om dat te verkopen. Wat een schade voor een
               paar eindjes draad en lampen. In de stad was het heel druk. Bij één kruispunt was het
               echt wildwest. Er was een stoplicht, of robot zoals ze dat hier noemen. Op dat kruispunt
               betekenen alle drie de kleuren: doorrijden maar. Vooral de asociale taxibusjes maakten
               het heel bont. De auto's stonden kriskras door elkaar en het was haast op de millimeter
               sturen  om  er  ongeschonden  doorheen  te  komen.  Daarbij  liepen  grote  horden
               winkelend publiek er dwars tussendoor. De Bosjesmannen, alias politie, stonden er
               ongeïnteresseerd  naar  te  kijken.  Wat  de  taxibusjes  aangaat,  dat  is  een  machtige
               groep. Veel politici hebben daar zakelijke belangen bij. Het is een anarchistische club
               chauffeurs, al hoort die term niet bij ze. Het zijn verkeershooligans. Ze lappen elke
               regel, verbod of aanwijzing aan hun laars, hoewel ze vaak slippers dragen. Ze waren
               een  paar  dagen  geleden  in  staking  gegaan,  omdat  er  stemmen  opgaan  om  deze
               wildgroei van busjes met vaak slecht opgeleide of helemaal niet opgeleide bestuurders
               tegen te gaan. Het begint echt uit de klauw te lopen, vele duizenden busjes terroriseren
               het verkeer. Mensen moeten wel gebruik maken van dit soort vervoer, omdat openbaar
               vervoer ontbreekt of marginaal is. Ze staakten om te voorkomen dat er maatregelen
               komen om de zaak te beteugelen.








































               Hadada-ibis
   141   142   143   144   145   146   147   148   149   150   151