Page 194 - tmp

Vandaar was het nog een eindje omhooglopen naar een plek waar een auto ons zou
oppikken. We moesten nog even wachten in de schaduw van een boom en toen kwam
de open pick-up ons ophalen. Een paar gingen achterin de dubbele cabine en wij zaten
met nog twee in de open laadbak. De crew stond achterop met twee van de jongetjes
die aan het zwemmen waren geweest. Het leek wel weer even de opgang naar de
Sani Pass. We werden flink door elkaar geschud, maar we zaten op lage bankjes met
een gecapitonneerde rugleuning, dus het was goed te doen. Na een paar minuten
rijden waren we weer in het hotel. We hebben gelijk geluncht. Lily met heerlijke
mosselen in een saus en ik een driedubbele tosti kaas en tomaat. We deelden met
elkaar. Het was weer een prima lunch. We zaten ons weer te vermaken met de
wevervogels. Deze prachtige vogels hadden op de uiterste uiteinden van dode
palmbladeren hun fraaie bolvormige nesten gebouwd. Die hingen daar als kerstballen
of tempelklokjes in de wind te wiegen. Iedere keer kwam een mannetje het nest
verstevigen met sprieten. Soms hing hij bij de opening aan de onderkant
ondersteboven en was daarbij druk met zijn vleugels aan het slaan, waarschijnlijk om
een vrouwtje te lokken. Daarna hebben we ons nog even teruggetrokken om wat
achterstallig werk af te maken. Toen dat klaar was zijn we weer naar het strand gegaan.
Het was heerlijk wandelen. We zijn een eind langs de oever van de lagune gelopen en
ik zag daarbij een Afrikaanse visarend in een boom op de dicht begroeide heuvel aan
de overkant.

De zwarte scholekster was er ook weer op hetzelfde plekje als gisteren. Vanmorgen
was die afwezig, waarschijnlijk uitslapen. We zijn nog een eind verdergelopen en
kwamen twee medereizigers tegen. Gezamenlijk zijn we de richting uitgelopen waar
vanmorgen de koeien waren. Die waren er nu niet meer. We gingen nog een stukje
door tot waar de doorgang lastig werd omdat er nog maar een klein richeltje
keienstrand over was waarop de opkomende vloed flink beukte. Hier hebben we even
lekker zitten genieten van het alleen zijn met alleen het geluid van de wilde zee. We
kwamen weer helemaal bij. Als we thuis zijn zal het zitten op het winderige strand
waarschijnlijk een stuk minder aantrekkelijk zijn. We liepen terug en begonnen aan
onze beider taken om het verhaal te schrijven en de foto's klaar te maken voor
publicatie. We hadden hier aldoor geen internet, dat scheen al een tijdje kapot te zijn.
Dat maakte het regelmatig versturen van onze verhalen lastiger. Waarschijnlijk sturen
we de laatste delen vanaf Terschelling. We merken dat de druk om op tijd een
aflevering te kunnen sturen ons gaat opbreken. Nu hebben we nooit echt vakantie
gehouden, we waren altijd op reis, maar het is toch ook wel eens leuk om met een
lekker drankje een uurtje niets te doen aan het zwembad, of op het terras te zitten met
een glaasje, natuurlijk wel gevuld met wat lekkers. Water drinken we hier al genoeg
voor de goede zaak.