Page 102 - tmp

Ruim op tijd stonden wij op de afgesproken plek. Dat was de fontein, of eigenlijk
waterspuwer, op het plein waar het gisteren zo vrolijk was. Met dit slechte weer liepen
veel mensen chagrijnig en gehaast door. Uit de spuwer spoten vier waterstralen, water
rechtstreeks uit de bergen, dus zeer goed drinkwater. Het verhaal gaat dat wie hiervan
drinkt terugkomt in Prizren. Ik heb ervan gedronken, we zullen zien. Langzaam
druppelden de reisgenoten binnen, maar de reisgenoten die achter elkaar bij een
restaurant naar binnen gingen waren, zoals wij al vreesden, te laat. Het duurde zowat
een kwartier voordat iedereen had afgerekend. Daarna ging het in ganzenpas naar de
plek waar de bus zou stoppen.

Dit was weer op een hele drukke weg, waardoor we maar heel kort tijd hadden om in
de bus te komen. De bus was er al eerder geweest en moest een rondje rijden, omdat
we te laat waren. Het duurde weer een tijdje, staand in de regen, dat de onze bus
eraan kwam. Het was een plek waar meer bussen kwamen laden en lossen. Iedereen
trachtte zo snel mogelijk in de bus te komen voor de lange rit terug naar Albanië. Het
zou zeker uren duren. Zonder controle kwamen we over de grens. We reden over een
goede snelweg met aan beide zijden uitzicht op heuvels en later bergen van boven
afgedekt met wolken. Dit was natuurlijk een hele andere sfeer dan gisteren, maar ook
regenweer heeft z'n charme. Nadat we door een acht kilometer lange tunnel waren
gereden was het droog. De bergen hielden de regen tegen. Later begon het toch
weer even te spetteren, maar het hield weer snel op. In een tankstation langs de
snelweg wilde we een klein flesje raki kopen voor ons gouden uurtje. Ze hadden alleen
wodka, whisky en dergelijke, maar ze wilden wel een leeg drinkwaterflesje voor ons
vullen. Met zoute stokjes gevuld met pindakaas, hadden we alles bij elkaar voor een
gouden uurtje in de bus.