Page 130 - tmp

Ik ging naar de bus die toch nog wel een eindje buiten het plaatsje stond. Het ging
bergafwaarts, dus met een holletje was ik even later bij de bus. De chauffeur was al
telefonisch gewaarschuwd door Gazmend. Ik deed de rugzak van Lily om, want er zat
meer in dat ze nodig had en ging met een bescheiden versnelde tred weer de berg op.
Dat was even flink hijgen, maar ik had weer wat exercitie gehad, goed voor het lijf.
Buiten adem kon ik nog net het slot van de ceremonie zien, het drinken van de koffie.
Omdat het stampen zo lang duurt, hadden ze voor onze komst de benodigde bonen al
klaar gemaakt. Dat we nog zoveel extra tijd in dit plaatsje moesten doorbrengen was
nog even flink balen. Voor ons is elk uurtje kostbaar. Doordat we iedere dag een beter
gevuld programma hadden, zijn we 's avonds steeds laat in ons hotel. Gisteren was
het natuurlijk al laat, nu zouden we pas om 21:00 uur in ons hotel aankomen. Dan is
het de koffers uitpakken met wat we nodig hebben. Natuurlijk douchen enzovoort,
daardoor hebben we nauwelijks tijd om ons huiswerk af te maken en blijven onze
lezers lang in het ongewisse. Ik kan tussendoor wel op het kladblok in mijn telefoon
alvast een gedeelte van het verhaal schrijven, maar Lily heeft haar laptop nodig voor
de bewerking van haar foto's. Zij loopt heel erg achter en dat houdt in dat onze verhalen
veel later komen dan normaal. Maar ja, we zijn nog maar een rondje door het stadje
gaan lopen. We kwamen weer in het hart van de binnenstad terug en zijn daar op een
terrasje gaan zitten. Ik nam een rood wijntje en Lily een Heineken 0,0% bier. Dat is het
enige biertje zonder alcohol dat hier is te krijgen. We keken naar de voorbijgangers en
ondertussen zat ik op mijn telefoon het verhaal in te voeren. Het gezamenlijk eten
daarna was prima. Eerst natuurlijk een salade met daarbij dolmades en twee
verschillende ronde, gebakken hartige koeken. Ze waren lekker, maar ik weet niet wat
erin zat. Als hoofdgerecht kregen we een gevulde aubergine die erg lekker was en toe
een soort cake die in een zoete siroop was gedoopt. Het smaakte ons allemaal goed.
De groep was verdeeld in twee ploegen.Een klein deel zat beneden. Wij zaten boven
in een klein kamertje met z'n zestienen op elkaar gepakt. Het was hier een herrie van
jewelste. Een F 35 straaljager maakt minder lawaai bij het opstijgen (120 decibel, dat
zit tegen de pijngrens voor geluid aan), dan deze ploeg uitgelaten toeristen bij elkaar.
Er werd veel en erg hard gelachen en iedereen begon steeds harder te schreeuwen
om boven het geluid uit te komen. Het was evengoed supergezellig. Na het eten reden
we naar ons hotel dat helemaal in de benedenstad lag. Het was een groot contrast met
het vorige hotel met een enorme hal waarin twee statietrappen naar boven liepen. Hier
was de entree zo klein dat er maar een paar mensen met koffers in konden staan. Je
moest eerst de koffer een trap op zeulen. Het was een gedrang van mensen met
koffers die naar de enige lift liepen. Met de lift konden maar twee mensen tegelijk mee
naar de zesde en zevende verdieping. Dat schoot echt niet op. Veel van onze
medereizigers waren moe van de lange dag en werden een beetje kortaf. De kamer
viel echt uit de toon qua grootte en comfort bij de andere hotels. Dit was gewoon een
aftands hotel in de lagere middenklasse. Wij maken ons daar niet zo druk om, want
het grootste gedeelte lig je toch met je ogen dicht op de kamer, Maar morgen zullen
we wel weer geklaag horen. Als je luxe hotels gewend bent, dan was dit inderdaad
flink onder de maat.