Page 38 - tmp

Door dit soort gebeurtenissen produceer je toch automatisch adrenaline. Ik heb nog
een tijdje liggen woelen, maar viel uiteindelijk toch in slaap. Lily heeft zeker tot vier uur
wakker gelegen. Dat is wel jammer want we hebben onze rust echt nodig. Het was dus
niks niet Good Night Inn deze nacht. We hadden een prima ontbijt, niet overdadig qua
keus, maar een goede bodem voor deze dag leggen was goed mogelijk. Na het ontbijt
vertrokken we met de bus naar Vernayaz waar we op de Mont-Blanc Express zouden
stappen, een klein bergtreintje dat goed bekend is in Zwitserland. We reden deels
langs dezelfde weg als gisteren. De bergen verscholen zich achter een wolkendeken.
Het was een mooie rit naar Vernayaz waar we op de trein stapten. Het was een klein,
rood treintje dat als een berggeit de helling op klom. We reden langs diepe afgronden
met onder ons het plaatsje. Helaas door het weer lieten de bergen alleen hun voeten
zien, maar het wolkenspel aan de onderkant van de wolken was soms prachtig. Lange
slierten hingen langs de hellingen. We reden door een voornamelijk coniferenbos. Hier
en daar waren een paar plekjes sneeuw te zien. Wel waren veel bomen bedekt met
rijp. We stopten in diverse bergplaatsjes. Na een paar stations kwamen twee jonge
Londenaren naast ons zitten die gingen skiën in Chamonix. We moesten uitstappen
bij Le Châtelard Frontiere.

Zicht vanuit de trein Het stationnetje Le Châtelard Frontiere

Dit plaatsje lag dicht bij de Franse grens. Hier stond onze bus al klaar, die het traject
over de weg had gedaan om ons verder naar Chamonix in Frankrijk te brengen. In dit
plaatsje lag al wel een beetje sneeuw. Het was een prachtige rit over kronkelige
bergweggetjes door een natuurgebied, dat op deze hoogte wel in de sneeuw lag. De
temperatuur was nu rond het vriespunt en op het hoogste punt zelfs min 2 graden.
Veel bomen waren wit berijpt, wat er mooi uitzag. We reden in Chamonix naar het
station van de Mont-Blanc Express en werden daar gedropt om het plaatsje te
bekijken.