Page 70 - tmp
P. 70

De Gornergrat Bahn

               Wij hadden opvouwbare wandelstokken mee en onze "glijsters" zoals we de antislip
               dingen onder onze schoenen noemen. Het zijn een soort rubberen open zolen met
               gepunte  ijzeren  kammen,  die  onder  je  schoenzool  worden  geklemd.  De  ijzeren
               kammen verhinderen dat je wegglijdt. Dat dit geen ondenkbaar gevaar was, bleek toen
               we  boven  een  vrouw  van  de  andere  Effewegbus  spraken.  Haar  man  was  flink
               onderuitgegaan, maar was er gelukkig zonder letsel vanaf gekomen. Veel later, toen
               we terug bij de bus kwamen, hoorden we dat één vrouw van onze groep zo hard op
               haar hoofd was gevallen dat ze naar het ziekenhuis moest. Daarnaast was een van
               onze vaste disgenoten, zo gevallen dat ze waarschijnlijk haar enkel had verzwikt. Zij
               moest naar de dokter, maar eenmaal terug in ons hotel hoorden we dat ze haar enkel
               op twee plaatsen had gebroken. Er was nog niet beslist of ze met haar partner terug
               moest naar Nederland met een bus, die morgen die kant uit zou gaan, of in Zwitserland
               geopereerd zou worden. We waren allebei daar flink door aangeslagen. Maar op het
               moment dat we in de uitbundige en bijzonder natuur aan het wandelen waren, wisten
               we  er  allemaal  nog  niets  van.  Het  was  jammer  dat  we  niet  meer  tijd  hadden.  We
               moesten  weer  op  tijd  bij  de  bus  zijn.  We  liepen  in  ons  eentje  in  dit  verstilde
               sneeuwlandschap waarbij alleen het gekraak van de sneeuw onder onze schoenen
               geluid maakte. Je moest niet in de sneeuw komen naast het pad, want dan zakte je er
               tot over je enkels in. We klommen weer omhoog naar het station en merkten toen goed
               de invloed van de hoogte. We stonden beiden te hijgen als molenpaarden. Op de top
               hadden  we  allebei  al  het  lichte  gevoel  in  ons  hoofd  ervaren,  het  begin  van
               hoogteziekte. We gingen hier ook in een korte tijd ruim 2000 meter extra naar boven,
               dus geen tijd om te acclimatiseren. In feite zaten we natuurlijk op een dikke 3.000
               meter hoogte waar de lucht al zeer merkbaar ijler wordt. Daarbij heeft leeftijd ook effect
               op de acclimatisatie en dat is blijkbaar geen positief effect.
   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75