Page 94 - tmp

Er was dat seizoen heel veel regen gevallen en de aardappeltelers in Zeeland zaten
met de (gewassen) handen in het haar. De rooimachines zonken weg in de zompige
klei. Er werden vrijwilligers gevraagd voor het handmatig rooien van de piepers. Ik
ben gelijk naar het arbeidsbureau van de Gemeente gegaan om me aan te melden
voor het binnenhalen van ons nationale hoofdvoedsel in die tijd. Daar vertelde de
ambtenaar dat ik het zelf maar allemaal moest uitzoeken. Ik vroeg wat de financiële
consequenties waren als ik daar ging werken. Ten eerste moest ik zelf de reis en
verblijfkosten betalen, maar ik zou van de aardappelboer hetzelfde bedrag krijgen als
mijn WW-uitkering, dus ik zou er financieel niet op achteruit gaan. Toen ik vroeg hoe
het dan zou gaan als ik uitgewerkt was, kreeg ik te horen dat ik 80% van het laatst
uitgekeerde loon zou krijgen. Per saldo zou ik dus na alle onkosten ook nog 20% met
mijn uitkering er op achteruit gaan. Zo werd je dus in die tijd gestimuleerd om weer te
gaan werken. Ik ben dus maar op het eiland gebleven, maar wel met een illusie
armer en met een dikke frustratie over de ambtenarij. Ik kon toen niet bevroeden dat
ik later bijna veertig jaar ambtenaar ben geweest. Gelukkig was ik een pragmatische
ambtenaar en zocht ik liever een oplossing dan het aandragen van problemen
waarom iets niet kan. Gelukkig was ik niet de enige ambtenaar in ons corps die er zo
over dacht. Dit even terzijde, laten we ons weer gaan storten op ons "reisavontuur".
Aan het eind van de wandeling kwamen we weer aan bij de dijk van de
Oosterschelde. Aan de voet van de dijk was een aantal langwerpige betonnen
bakken gebouwd. Dit waren kunstmatige getijdenpoeltjes. Bij hoogwater staan de
bakken onder water en kunnen er allerlei zeedieren in terecht komen, zoals garnalen,
krabben en diverse soorten kleine en jonge vissen.

Kunstmatige getijdenpoeltjes

Ook groeien er verschillende soorten wieren en leven er zeeanemonen, zeepokken
en schelpdieren, zoals schaalhoorns en alikruiken. Bij laagwater is dit allemaal te
bewonderen. Op bepaalde uren is er ook een vrijwilliger, deze keer een aardige
dame, die alles laat zien en er over verteld. Het was heel leuk om zo gemakkelijk
allerlei zeeleven van dichtbij te zien, zonder duikbril. Er was een aantal kinderen die
enthousiast aan het vissen waren. De vangst kon in bakken, glazen potten en een
soort klein aquarium worden gedaan om het beter te bekijken. Ik zat hier echt te
genieten, want ik ben dol op getijdenpoeltjes, waarin altijd veel leven te zien is. Het
deed mij denken aan het waddenaquarium dat we in ons vorige huis hadden, de
voormalige woning van de commandant van het internaat aan de Burgemeester van
Heusdenweg. Daar hebben we plezierige herinneringen aan met de vele vissen,
krabben en heremietkreeften die daar woonden. Het aquarium was ingebouwd in een
muur en stond in een kast daarachter.