Page 100 - tmp

We hadden voordat we naar het perron gingen nog even onze neus buiten de deur
gestoken, want we hadden nu gelukkig tijd zat om over te stappen. Ook van buiten
was het geen station met de allure van een grote stad. Het was een relatief klein
gebouw in sombere stenen uitgevoerd. We gingen nu naar Welkenraedt in België.
De Belgische trein zag er niet uit. Hij zat onder de graffiti en vuil. De bovenkant zat
vol groene algen en de verf bladderde eraf. Maar we kwamen heelhuids aan in
Welkenraedt. Hier stapten we over op een dubbeldekkertrein richting Luik. We
gingen naar boven en Lily was helemaal verbaasd over de mooie ruime zetels en de
rust. Na een paar minuten viel het kwartje, toen ik op een tv-scherm, in het Frans,
zag dat we in de eerste klas zaten. We verhuisden snel en vonden nog een prima
plekje in de klasse waar ons volk thuishoort. Het was overigens geen lange rit. In
Luik stapten we over op de trein richting Clervaux, onze eindbestemming. Het was
wel een boemel. We stopten om de haverklap. We reden voor een groot deel van de
route langs de Ourthe door de Ardennen. Jammer dat het aldoor regende, maar het
was een mooie tocht door het rivierdal, die voor een groot deel door heuvels en
bossen ging. Het laatste stuk werd het landschap wat opener. Vanaf het station van
Clervaux was het ongeveer een kilometer lopen naar ons hotel. Bij het uitstappen
donderde Lily bijna uit de trein, door haar wankele evenwicht, gelukkig werd ze
opgevangen. Het lopen ging moeizaam, omdat Lily naast het duizelig en misselijk
zijn, ook al een flinke periode niet genoeg lucht had. Bij inspanning stond ze te hijgen
als een molenpaard. We moesten nu een stukje klimmen en dat gaf problemen.
Ik nam beide koffers onder mijn hoede en met een aantal rustpauzen lukte het wel.
We vonden zonder moeite ons hotel achter het Chateau de Clervaux, dat fier op een
rots over het plaatsje keek. Onze hotelkamer was een mooie en knusse kamer met
zelfs een bank en een zitje. We waren toch wel ongerust over de vervelende
symptomen bij Lily. Daarom heb ik de weekenddienst op Terschelling gebeld.
De dienstdoende huisarts adviseerde ons om een dokter in Clervaux te bellen.
Ze raadde ons dat ten sterkste aan. Vanwege de bloedverdunners die ze nu al vijf
dagen slikte, was er een kleine kans, dat ze een bloedinkje had in de hersenen, of
een bloedpropje. Het kon ook een storing in het evenwichtsorgaan zijn. Maar bovenal
geeft de bloedverdunner zeker de eerste twee weken vervelende bijwerkingen,
waaronder duizeligheid en misselijkheid. Ik raad iedereen aan die dit vergif slikt, om
maar niet de bijsluiter te lezen, want daar word je niet vrolijk van. Ik ben bij de
receptie gaan vragen wat de mogelijkheden waren. De eigenaren spraken goed
Nederlands. Ze vertelden dat in Clervaux geen arts was met weekenddienst. Ik kon
het beste 112 bellen, omdat Clervaux ver van een ziekenhuis afligt. Ze hadden het
smoordruk met het restaurant, dus de vraag was of ik het eerst zelf wilde proberen.
Dat bellen ging zonder problemen. De medewerkster van het noodnummer sprak
vloeiend Engels. Ik legde het probleem uit en ze vroeg of ik een arts wilde of een
ziekenauto. Dat laatste leek me wel wat overdreven, dus ik zou terug worden gebeld
door een arts. Die belde me even later en kwam tot de conclusie dat een ambulance
toch beter was. Hij wilde haar in een ziekenhuis laten nakijken, want een bloeding in
de hersenen is natuurlijk niet zo onschuldig. Even later stond de ambulance voor het
hotel. Ik ondersteunde Lily erheen. Met een brancard uit het hotel ophalen leek me
iets te dramatisch. Ze kreeg gelijk hartbewaking aangelegd en een saturatiemeter.
De arts of verpleegkundige noteerde al haar symptomen en de medicijnen die ze
iedere dag moet slikken.