Page 102 - tmp

Met gillende sirenes stoven we op weg, een rit van ruim 30 kilometer naar Ettelbruck.
Na de enerverende rit werd ze met de brancard naar binnen gereden in het
ziekenhuis op de eerste hulp en toen begon het lange, lange wachten. Na een uur
kwam er eindelijk een vrouwelijke arts. Die nam nog even de hele historie door.
Besloten werd om een scan van haar hoofd te maken om zekerheid te krijgen wat er
loos was met haar hoofd. Er werd een infuus met water en paracetamol aangelegd
en Lily verdween naar de onderzoekskamer. Na een hele tijd werd ik weer geroepen.
Toen hebben we zeker nog een half uur zitten wachten. De arts vertelde dat er met
haar hoofd niets loos was. Op de scan waren geen problemen te zien. Bloeddruk,
bloed en hart waren ook in orde. Ze had nu dus kennelijk geen ritmestoornissen.
Conclusie was, dat het een flinke reactie was van haar lichaam op het nieuwe
medicijn. En zoals dat met medicijnen met bijwerkingen gaat, kreeg ze een lijst aan
medicijnen mee om de symptomen te onderdrukken. Ik kreeg het adres van een
apotheek, die open was en haastte mij er heen om de medicijnen op te halen. Het
was toch nog wel een flink stuk lopen, midden in het centrum in een autovrije
winkelstraat, zag ik toch nog wat van Ettelbruck. We moesten wel weer terug zien te
komen. Helaas ging er geen trein vandaag en de lange busrit werd afgeraden in het
ziekenhuis. Bleef de taxi over. Dat was even slikken. We hoorden dat het zo'n € 110
zou gaan kosten, maar nee was geen optie. We moesten terug naar het hotel in
Clervaux, ruim 30 kilometer terug. We kregen een aardige taxichauffeur, die helaas
alleen goed Frans sprak, dus ik moest mijn Frans weer eens goed oppoetsen.
Praktisch de hele rit heeft hij zitten kletsen en we kennen nu elke verkeerscamera
van Ettelbruck tot Clervaux plus alle hotels langs de kant van de weg en de grote
supermarkten, zoals Aldi enzovoort. Vooral de Cactus wees hij aan, dat zou een hele
grote supermarkt zijn. Het was ondertussen ook donker geworden en er waren flinke
mistvelden. De regen was gelukkig al een tijd gestopt. Rond half negen waren we
terug in het hotel. Vanaf vanmorgen met het ontbijt hadden we niets meer gegeten
en nauwelijks wat gedronken. Wat waren we blij dat we toch nog konden eten in het
hotel, ondanks dat we veel te laat waren. Ook hier hadden we namelijk halfpension.
Lily's maag knorde, maar echt trek had ze niet. Toch moest er wat in. De amuse
bestond uit stukjes van een soort dun stokbrood met olijven en een echt heerlijke
tapenade. Lily koos als voorgerecht voor diverse soorten Ardenner ham en ik nam
een kroket met een zacht Luxemburgs kaasje. Erbij was een royale salade. Het zag
er mooi opgemaakt uit en het was zeer smakelijk. Als hoofdgerecht had Lily een
witvis in een niet pittige currysaus en ik koos een kippasteitje met
aardappelkroketten. Beide schotels waren ruim voorzien van diverse soorten
groenten. Bijzonder waren de gekookte radijsjes. Erbij dronk Lily Sprudelndes
Wasser ohne Geschmack ook wel l'eau pétillante geheten (bij ons gewoon spuitwater
of modieuzer Spa Rood) en ik dronk een Luxemburgs pilsje en daarna een glas
chardonnay dat, als een borrelglaasje, bijna tot de rand toe was gevuld. Ik had al
geschreven dat ze in het hotel ook Nederlands spraken. Luxemburg blijkt een door
Nederlanders drukbezochte plek te zijn. De apotheker, waar ik Lily's pillen haalde,
sprak ook al een paar worden Nederlands. Lily haalde het toetje niet meer, die (Lily
en niet het toetje) heb ik eerst naar de kamer gebracht. Ik ging nog even naar
beneden om mijn cheesecake op te eten. Het was een bijzondere, maar niet echt
leuke dag op deze manier. Toch zijn we blij dat er niets ernstigs aan de hand was en
de maaltijd was een goedmaker.