Page 126 - tmp

Toen we verder wandelden bleek dat de weg was afgesloten met een groot hek en
daar stond een heel clubje zwarte koeien op ons te wachten. Het bleek een corridor
te zijn voor de koeien om van de weide aan de ene kant van de weg naar de weide
aan de andere kant te kunnen komen. Voor de voetgangers waren er aan beide
zijden van de corridor twee klaphekjes, die dichtgehouden werden met zulke zware
veren, dat het wel een oefenapparaat voor bodybuilders leek. Ik moest echt mijn best
doen om ze open te krijgen, wat wel wat zegt over de kracht van de veren, of erger,
over mijn fysieke capaciteiten. De koeien gingen zonder protesteren aan de kant en
het gevaarlijkste avontuur van deze tocht was alweer achter de rug. We liepen nu op
een gewone weg naar beneden terug naar het plaatsje. Het lopen was eigenlijk
prima gegaan, maar Lily moest me echt aldoor vasthouden. Als ze een foto maakte,
nam ik haar in de houdgreep, zodat ze rustig kon mikken. Terug in het plaatsje, bij de
VVV, hebben we gevraagd of er nog een niet te lange wandeling was, die niet te
moeilijk mocht zijn. Die was er, namelijk de CL2 wandeling. We zijn eerst naar het
hotel gegaan om en bakje te drinken en zijn vervolgens in hetzelfde tentje als
gisteren gaan eten, twee croque-monsieurs. Het was smakelijk, snel bereid en
precies de goede hoeveelheid. Na de maaltijd zijn we gaan lopen. De wandeling
startte onder het kasteel en ging langs de kerk.

Het plaatsje Clervaux

Lily had nu ook haar stevige schoenen aan. Na de kerk was het voor ons een
onbekende weg die wat hoger op de helling langs het plaatsje liep. De route was
prima aangegeven met wegwijzers of stickers op palen. Toen we over de spoorlijn
heen waren, was het afgelopen met bewijzering. Ze waren de weg aan het herstellen
en misschien dat er daardoor aanwijzingen verloren waren gegaan.