Page 130 - tmp

We kwamen uiteindelijk uit op een breder, half verhard pad dat ook fietspad was.
Hier vonden we weer onze CL2 aanwijzingen. Het was jammer dat er geen kaart van
de route was, dus we wisten niet op welk deel van de route we ons bevonden. We
hadden nog langs de abdij moeten komen en een kapel die op de hoogte van het
station lag. Dit deel hadden we blijkbaar overgeslagen, maar dat gaf niet. We liepen
op een hoogtelijn dus relatief vlak en het was heerlijk lopen in het bos, super rustig.
Op een gegeven moment moesten we een beslissing maken of we nog naar een
klein plaatsje zouden lopen stroomafwaarts langs de rivier de Clerve, de rivier die
ook langs Clervaux loopt. Maar we begonnen toch wel moe te raken. Dat kan nooit
de afstand zijn geweest, maar het slenteren en steeds omhoog en omlaag moest nog
wennen. Slenteren in een stad maakt ook altijd zo moe. In een gewoon wandeltempo
kunnen we 20 kilometer nog wel aan. Daarom gingen we terug richting hotel.
Vlak voor het hotel zagen we de ambulance staan die Lily vervoerd had, ze kon er nu
op haar gemak een foto van maken.

De ambulance die Lily vervoerd had

Terug op onze kamer konden we lekker uitrusten onder het genot van een bakje. Ik
drink alleen maar thee, maar Lily nu ook steeds meer. Vanwege haar hart is ze aan
het uitproberen of maar twee bakjes koffie per dag beter is. Ook is ze helemaal, tot
haar grote spijt, helemaal met alcohol gestopt. Als we weer thuis zijn volgt een
gesprek met de arts, om te zien wat de toekomst voor haar in petto heeft. Want wat
ze nu slikt is eigenlijk alleen symptoombestrijding. Wellicht is er nog wat te doen aan
de belangrijke pomp zelf. Voorlopig moeten we het hiermee doen, maar ondanks alle
beperkingen was het een hele plezierige dag, vooral omdat Lily niet meer misselijk is.