Page 62 - tmp

Hij had van die witte wattenstaafjes uit z'n oren hangen, dus had de mededeling
helemaal gemist door de muziek. Hij was blij dat we hem waarschuwden. We stapten
in Heerlen uit en ik liep gauw naar de voorkant van de trein. Gelukkig was de
machinist uit zijn cabine gekomen. Ook wij moesten overstappen. De goede trein
stond pal voor onze trein, dus het kwam helemaal goed. in Herzogenrath
aangekomen zochten we naar een taxi. We hadden gisteren naar Rolduc gebeld of
we vanaf het station konden lopen naar de abdij. Het was geen snuggere
receptionist. Eerst suggereerde hij mij om met de taxi uit Maastricht te komen. Ik wist
niet dat receptionisten zoveel verdienen, dat ze zich dit soort ritten financieel kunnen
veroorloven. Maar misschien dacht hij dat wij steenrijk waren, omdat we in de abdij
kwamen logeren. Lopend naar Rolduc, zowel vanaf Kerkrade of Herzogenrath was
voor hem een absurd plan. Volgens hem moesten we waarschijnlijk over onverharde
bospaadjes lopen. We hebben voor alle zekerheid maar gekozen voor een taxi, maar
er stond er niet een meer. Na tien minuten wachten heb ik een taxibedrijf gebeld.
In zehn Minuten zou er een taxi komen. Dat liep een beetje uit tot er een
bedrijfspersonenwagen stopte en vroeg of we een taxi nodig hadden. De chauffeur
was een migrant en die vertelde dat hij moest invallen, omdat het waarschijnlijk druk
was met taxiritten. Hij had ook geen taximeter. Van Rolduc had hij nog nooit van
gehoord, terwijl het nog geen twee kilometer van het station ligt in een rechte lijn.
Hij vroeg om een adres en ik Googlede het adres. Ondertussen was hij ook aan het
bellen met het taxibedrijf. Hij hing op en toetste het adres in. Toen kwam hij tot de
ontdekking dat het in Nederland was. Geen probleem, in een paar minuten reden
we naar de abdij. Eerst reed hij nog verkeerd en kwamen we achter de abdij terecht,
maar het kwam gelukkig allemaal goed.

De ingang van Abdij Rolduc