Page 92 - tmp

Paddenstoelen in het bos

We kwamen praktisch niemand tegen. We gingen voor het gehuchtje Am Erfenbruch
in zuidelijke richting naar het gehuchtje Wefelen. De weg ging omhoog en liep door
een heuvelland met weiden en landbouwgrond, voornamelijk suikerbieten en mais,
die al was geoogst. Heel af en toe kwamen we andere wandelaars tegen, of iemand
die de hond uitliet. Via Niederbardenberg kwamen we in het grotere Bardenberg
waar we in een luxe bakkerij een broodje kaas hebben gegeten, echter de vele
lekkere gebakjes lonkten en lokten ons. We leren het nooit, want we kozen voor een
bladerdeeg, chocolade en maanzaad gebakje en een stevig vruchtencakeje.
We kregen twee bouwvakkerpunten toegeschoven, genoeg voor drie dagen fulltime
wandelen op één punt. Dat hadden we kunnen weten na ons bezoek dit voorjaar aan
de Duitse Waddeneilanden. Aan de bakker en zijn vrouw kon je goed zien, dat zij het
ook allemaal lekker vonden. Ik denk dat Lily gemakkelijk in de ene broekspijp van de
bakker kon en ik in de andere en dan was er nog wel ruimte voor een stevig uit de
kluiten gewassen puber. We hebben daarom maar het gebak in tweeën gedeeld en
de ene helft opgegeten en de andere helft in een plastic zak gedaan voor morgen.
Hopelijk lukt het morgen dan nog, om het zonder te veel te morsen op te eten. We
konden weer even voort. We moesten nu een stuk langs een provinciale, drukke weg
lopen. Daar hadden we geen zin in, dus we zijn door Niederbardenberg verder
gelopen. Dat was een eindje om, maar leuker dan langs de drukke weg. Uiteindelijk
kwamen we aan bij de meren die we ook op de heenweg hadden gezien, maar nu
aan de andere kant. Tussen twee meren hebben we even gerust. We zaten nog niet
of er vielen een paar spatten, maar gelukkig was het weer veel te weinig om nat van
te worden. Even later zaten we alweer te bakken in de zon. In het meer zwom een
stel zwanen met jongen en op de kant zaten er ook een paar.