Page 50 - tmp

Het lichtschip Borkumriff

Het was nog wel zo'n vier kilometer rijden over een smalle strook land met aan beide
zijden schorren en slikplaten. Op deze strook liggen de weg van de stad naar de
haven en de spoorbaan en dus ook het eindeloze rechte fietspad. Uiteindelijk
kwamen we aan bij de haven waar het lichtschip "Borkumriff" werkeloos was
afgemeerd. Het lag destijds zo'n 30 kilometer noordwestelijk van het eiland Borkum
voor anker in de Noordzee op een van de drukke scheepvaartroutes van de Duitse
Bocht, om schepen uit de hele wereld de weg naar de Eems te wijzen. Met de
buitengebruikstelling van de "Borkumriff" op 15 juli 1988 kwam er een einde aan het
tijdperk van de Duitse lichtschepen. In 1989 kreeg het schip de functie van
nationaalparkschip. Het schip zag er goed uit, laat dat maar aan de Duitsers over.
Nu was het nog even terug rijden naar onze kamer. We vonden een mooi fietspad
dat parallel liep met de hoofdweg, maar nu reden we aan de ander kant van het
spoor langs het wad en gescheiden van de hoofdweg, waar aardig hard werd
gereden. Sinds de nare val die Lily in Rotterdam maakte afgelopen herfst, met
gekneusde ribben tot gevolg, hadden we nauwelijks meer op de fiets gezeten en
zeker niet op eenvoudige huurfietsen. Daarom begonnen onze benen flink moe te
worden. We hadden natuurlijk al bijna 30 km fietsen en 10 km wandelen in de benen
zitten en die onderdanen vroegen om weinig tegenwind en geen hellinkjes meer.
Geen gezeur, ze moesten de laatste minuten gewoon hun best doen. Het was wel
een leuke rit terug door een bebost duinlandschap, totdat we weer uitkwamen bij de
kleine vuurtoren. Nog even doorbijten tot aan het station en toen konden we onze
fietsen inleveren. We hadden op onze kamer nog even tijd om een begin te maken
aan het verslag en de fotowerking. Lily heeft ondertussen een manier gevonden om
mij alert te houden.