Page 52 - tmp

Gisteren joeg ze me op stang met de mededeling dat ze de treintickets voor morgen
niet kon vinden. Die hadden we al in ons bezit en we hadden zelfs besproken
plaatsen. Uiteindelijk toverde ze die toch tevoorschijn. Mijn adrenalineniveau zat
tegen de rode streep, maar het peil zakte gelukkig weer naar een aanvaardbaar
niveau. Vandaag was ze bezig met de kaartjes te tekenen die boven elke
dagaflevering staan. Hierop is te zien waar we allemaal zijn geweest. Ze doet dat in
Google Maps en maakt printscreen afbeeldingen van haar inspanningen. Opeens
kwamen er cijfers in plaats van letters op het scherm, toen ze de afbeelding
probeerde op te slaan. De u werd bijvoorbeeld een 4. Lily besloot om de laptop uit te
zetten en opnieuw op te starten in de hoop dat alles weer normaal zou zijn. Bij het
intoetsen van haar startwachtwoord ging het mis. Het wachtwoord was niet goed,
geen wonder de toetsen stonden nog steeds verkeerd ingesteld. We moesten een
nieuw wachtwoord opvragen via mijn laptop. Er zou een code worden gestuurd naar
een telefoonnummer dat eindigde op …22. Zowel Lily als ik hadden niet zo'n
nummer. Goede raad was duur. Uiteindelijk, naar heel veel knoeien kwam er een
verwijzing naar een hele lange link van misschien wel zo'n 30 verschillende cijfers,
tekens en letters. Hiermee kon ik een code ontvangen op mijn telefoon. Ik was
ondertussen nog van alles aan het proberen en plotseling kon ik wel weer inloggen.
De laptop gaf wel aan dat de Caps Lock was ingesteld, die dus eerst uitgezet en
daarna had ik uitgevonden dat met de blauwe Fn knop en F12 het numeriek
toetsenbord ingesteld kon worden, dat cijferblok dat bij gewone PC's aan de
rechterkant zit. Dit kan ook op een laptop, maar dan moet je omschakelen, zodat
bijvoorbeeld de j een 1 wordt, de k een 2 enzovoort. Gelukkig was er bij het
wachtwoordvak de mogelijkheid om te zien wat ik intoetste. Het bleek dat alles weer
naar behoren werkte en Lily weer gewoon kon inloggen en door kon gaan met haar
klus. Mijn adrenalineschaal stond nu wel boven het rode vak, maar ook nu weer,
zeker na een portje was alles weer als vanouds. Lily beloofde dat ze me de rest van
de dagen ieder keer even op scherp zou zetten, om mijn stoffig rakende brein een
oppepper te geven. Wat een avonturen beleven we allemaal. Even later moesten we
alweer naar het restaurant waar we eergisteren ook hadden gegeten. Het zat er
stampvol en volgens de eigenaar was dat elke avond zo. Dat leek me logisch gezien
de smakelijke gerechten, grote porties en zeer vriendelijke prijzen. We kozen alle
twee voor koolvis in een garnalensaus met Noordzee garnalen. Koolvis is het neefje
van de kabeljauw. Bij ons is het een wat minderwaardige vis, net als schelvis, maar
in Duitsland weten ze deze vissoort op zijn waarde te schatten. Ik vind deze heerlijke,
stevige vis lekkerder dan de beter gewaardeerde kabeljauw. We dronken er een
karaf chardonney bij. De gebakken aardappels met ui waren ook weer lekker. Het
toetje sloegen we over, dat hadden we vanmiddag al gehad. Het was een waardig
slot van ons verblijf op het eerste eiland. Als het zo doorgaat, dan moet het helemaal
goed komen. Morgen hebben we weer een lange reisdag in het verschiet. Ruwweg
geschat moeten we een dikke 100 km reizen, dus zeker twintig keer meer dan
rechtstreeks van eiland tot eiland. We zijn met recht reizigers.