Page 60 - tmp

Gelukkig ging de trein weer rijden en er werd omgeroepen dat onze volgende trein
een paar minuten later zou vertrekken. Dat vonden we geweldig, hadden we toch
nog onze verbinding. Toen onze trein stopten, holden we eruit, de trap op en over de
brug naar het volgende perron om daar hijgend aan te komen. Lily was helemaal
kapot van het zeulen van de zware rugzak en koffer. Hoewel zwaar, we hadden alle
twee ongeveer 16 kg in totaal mee, waarvan een groot deel apparatuur. Lily heeft
toch nog steeds de covid naweeën met haar conditie, echter alle gehol was voor
niets. Er stond nog geen trein. De trein zou over een paar minuten binnenkomen.

De trein van Emden naar Norddeich

De paar minuten werden langer en langer en uiteindelijk begrepen we van de
omroeper dat er ergens een kapotte trein stond die alles tegenhield. De vertraging
was onbekend. Seconden, minuten, kwartieren kropen voorbij, geen trein. Het begon
nu spannend te worden. Onze vlucht was om 15:45 uur en we moesten ook nog met
een taxi naar het vliegveld. Die taxi was ook al besteld, dus eerst maar bellen dat we
later zouden komen. Na ongeveer een uur wachten kwam eindelijk de trein. Het was
maar een ritje van een half uur. Ook in deze trein hadden we gereserveerde plaatsen
bij een tafeltje. Eenmaal aangekomen in Norddeich belden we de taxi dat we waren
aangekomen. Even later zagen we de taxi, maar die moest wachten bij de overgang
op de trein. Als je eenmaal vertraging hebt, stapelt het op. We stapten in een dikke
Mercedes, die werd bestuurd door een aardige jonge vrouw die van top tot teen
getatoeëerd was, tenminste, zover ik dat kon zien. Ze had er af en toe aardig de
vaart in, het leek wel of we al in het vliegtuig zaten. Een kwartiertje voor vertrek
kwamen we op het vliegveldje aan, ruim op tijd dus. We vlogen met een
tweemotorige B-N Islander met plaats voor zes passagiers. Het was gewoon een
groot sportvliegtuig. Ik kon helaas niet naast de piloot zitten.