Page 72 - tmp

Dit gebeurde door een soort ondergrondse in de kampen. Dit was natuurlijk heel ge-
vaarlijk werk, maar niemand was hier het leven zeker. De geallieerden kregen er ook
de lucht van, maar hebben nooit de gaskamers gebombardeerd. Het waren volgens
de Amerikanen geen strategische doelen. Pas tegen het eind van de oorlog hebben
de Duitsers de moordfabriek zelf opgeblazen om alle sporen te vernietigen. Toch is er
heel veel later bekend geworden van overlevenden en naar buiten gesmokkelde ver-
halen, foto's en tekeningen. Halverwege Birkenau betrok de lucht en hoorden we on-
weer. Het begon te druppelen, toen te stortregenen, hozen, met bakken uit de hemel
te vallen. Gelukkig hadden we onze poncho's mee. Die hebben we altijd bij ons, zelfs
op zonnige dagen. Ze komen altijd goed van pas. Een paar van onze reisgenoten had-
den paraplu's, maar ook een stel had niets bij zich. Die werden dus doornat. Na de
rondleiding zijn we wat gaan eten. Toen begon het even echt te stortregenen, nog net
geen Niagara-hoeveelheid. Dit was een echte onweersbui, met tropische allures. Na
het eten kwam Chris ons met de bus ophalen. Het leek wel een waterval waar je on-
derdoor liep. Wij waren er relatief goed vanaf gekomen. Onze blote benen en voeten
in de Teva's konden wel tegen een buitje, maar de rest was droog. Chris reed binnen-
door naar het hotel. Het was inmiddels gewoon beginnen te regenen. We kwamen
langs een enorm attractiepark met heel veel soorten achtbanen en andere gilopwek-
kende machines die nu werkeloos stonden. Ook stopten we bij een bijzondere kerk in
een dorpje. Hier kwam ik tot de ontdekking dat de binnenkant van mijn rugzak wel heel
nat was. Onderin de rugzak zat mijn waterzak. Die gebruiken we al tientallen jaren op
onze tochten. Leeg wegen ze haast niets en nemen ze geen ruimte in, ideaal dus. Wat
bleek nu, de schroefdop was er helemaal af. Ik snap daar niets van. Dit was nog nooit
gebeurd in al die jaren. De waterzakken zitten altijd onderin mij rugzak. Niemand kan
daarbij of komt eraan.