Page 10 - tmp

Wat dat betreft bleek de aanloop naar deze reis goed gesmeerd te gaan. Wel hebben
we in de aanloop weer allerlei extra's moeten betalen. Het begon natuurlijk al dat elke
koffer extra moet worden betaald boven de reissom die al betaald was. Alleen
minirugzakjes mochten onbetaald de cabine in. Lily's rugzak is niet groot, maar er
moest toch weer voor worden betaald, omdat de hoogte te veel was. Ik heb mijn rugzak
in de koffer gedaan, dat kon gemakkelijk want ik mocht tot 15 kg gaan. De koffer was
twaalf kilo met de rugzak erbij. Ik had een volgepropte laptoptas met twee laptops en
diverse camera's en mijn verrekijker. Bij het boeken van de stoelen bleken ineens de
gratis stoelen niet meer te bestaan, maar eerder dan 48 uur voor de vlucht mocht je
die niet boeken. Door een condoleancebezoek waren we twee uurtjes later met
boeken, dus nu moesten we ook weer een dikke 50 euro bijbetalen voor de stoelen op
de heen en terugvlucht. Transavia weet je wel te melken. Gelukkig was dit de eerste
keer in 55 jaar reizen dat we deze geldmelkerij meemaakten. We vertrokken vijf
minuten te laat, maar in plaats van twee uur en vijftig minuten was het nu 127 minuten
pure vliegtijd. Na de start draaiden we richting Amsterdam. We hadden een prachtig
uitzicht over het IJ en zagen het Eye museum en het Centraal Station. Even later
vlogen we over de Oranjesluizen en zagen de Schellingwouder-brug, waar ik als kind
vaak overheen fietste richting Waterland. Het was wel leuk dit stuk van de
Watergraafsmeer te zien waar ik als kind woonde. Later werd het bewolkt en boven
Oostenrijk piepten maar een paar bergen tussen de wolken door. Naast mij zat een
man van in de veertig die gek was op fietsen en vroeger ook veel wedstrijden reed. Hij
zat bij binnenkomst in het vliegtuig op z'n telefoon te kijken naar de Giro
wielerwedstrijd. We raakten aan de praat en fietsen was echt zijn passie. Hij raakte er
niet over uitgepraat. Toen ie nog wat jonger was draaide hij zo 15.000 km per jaar. Nu
was dat nog steeds een dikke 10.000 km. Hij was met een vriend en beiden hadden
hun fiets mee. Zijn plan was om vanuit Albanië terug te fietsen, maar kon daar geen
maat voor vinden. Ze gingen eerst naar een kennis en dan per fiets het land verkennen.
Op de terugweg zou hij weer in hetzelfde vliegtuig als ons zitten. Hij kwam uit
Scheveningen uit een vissersfamilie. We hebben gezellig zitten kletsen onderweg,
daardoor duurde de vlucht niet erg lang naar mijn gevoel. We hadden in het vliegtuig
niet veel, voor ons, aanlokkelijke keuzen wat het eten betrof. Het werd een antipasta
met wat stukjes kaas, worst en olijven met een glaasje rode wijn. Het was smakelijk.
We kwamen over zee aan bij de kust van Albanië. Het was hier een vlak deel met aan
zee een grote lagune, de Patokut lagune. Het zag er interessant uit om te bekijken,
maar dit deel van de kust zat niet bij deze reis. Eenmaal aangekomen duurde het toch
nog vrij lang voor onze bagage kwam.

Amsterdam