Page 12 - tmp
P. 12

Er zat veel tijd tussen de verschillende wagentjes met de bagage. Het vliegveld was
               modern,  ze  waren  er  aan  de  buitenkant  nog  mee  bezig  zagen  we  later.  De
               paspoortcontrole was hetzelfde als op Schiphol, je moest zelf je paspoort scannen bij
               een poortje. Eenmaal buitengekomen, moesten we nog even zoeken. Het was druk en
               een beetje chaotisch met alle toeristen die net waren aangekomen. Ook stonden er
               allerlei  afhalers,  maar  we  vonden  ons  groepje  wel.  Het  duurde  nog  even  voordat
               iedereen er was en in de bus zat. We verwonderden ons wel over de grootte van de
               groep. Het waren 24 deelnemers, terwijl toen wij boekten het er uiterlijk 15 zouden zijn.
               Dat was een belangrijke reden voor ons om deze reis te boeken. Stiekem had Tui het
               aantal deelnemers verhoogd, zonder daar gewag van te maken. Daar waren we niet
               echt  blij  mee.  We  hadden  een  Engelstalige  gids  in  plaats  van  een  Nederlandse
               reisleider, maar hij was op het laatste moment verhinderd omdat zijn vrouw naar het
               ziekenhuis moest en ze hadden ook kinderen. In allerijl hadden ze een Albanese gids
               gevonden en in Kosovo iemand die Albanees en Nederlands sprak. We kregen eerst
               alle info in het Engels en dan vertaalde hij het in het Nederlands voor degenen die het
               Engels niet zo machtig waren. Daardoor duurde de inleiding twee keer zo lang, maar
               iedereen begreep nu wel wat er werd gezegd. We kregen ook te horen dat we een
               ander hotel kregen, dat achteraf net zo goed was als het oorspronkelijke hotel, maar
               nu op korte afstand van het centrale plein lag, dus veel gunstiger gelegen. Het scheen
               te maken te hebben met het Euro-topoverleg van de afgelopen dagen. De vertaler ging
               zitten op het stoeltje aan de andere kant van het gangpad. Hij vertelde mij dat hij jaren
               in Nederland had gewerkt. Hij woonde eerst in een klein plaatsje in Groningen en ging
               daarna naar Zeeland en Den Haag en ten slotte naar Medenblik. Zijn Nederlands was
               nog steeds goed, ondanks dat hij het niet veel meer gebruikte. Eenmaal in het hotel
               hebben we kwartier gemaakt en zijn daarna gaan slapen.










































               De Patokut lagune vanuit de lucht
   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16   17