Page 6 - tmp

Het kwam goed, we hadden een paar minuten over om de trein te halen. In
Leeuwarden lag alles op het station op de kop vanwege een grootschalige renovatie.
Onze volgende trein naar Schiphol stond veel verder weg dan vroeger. Dat was nog
even snel lopen over geïmproviseerde perrons. Alles was nu wel overdekt. Dat was
een hele tijd niet zo door de renovatie. We hadden het nu niet nodig, want het was
bewolkt maar nog steeds droog. Op Terschelling hebben we de afgelopen maanden
1,5 cm regen gehad. Tuinen en natuur verdroogden. De trein zat al stampvol, maar
gelukkig vonden we een plekje om te zitten. Op Schiphol aangekomen gingen we eerst
ons Albanees geld ophalen bij het GWK. Dat ging super gesmeerd en even later reden
we het laatste stukje met de trein naar Hoofddorp. Om 16:30 uur kwamen we aan in
ons hotel, de Holiday Express Amsterdam, hoewel we in Hoofddorp zaten. Bij het
inchecken hoorden we dat de sleutelkaart niet kon worden gemaakt, er was een
storing. We werden keurig naar de kamer gebracht door een medewerker met een
master key. We zijn later gaan eten bij een restaurant dat niet zo ver van het hotel lag.
Het was Pizzeria Amici. Normaal zijn we geen grote pizza-eters, een paar keer per jaar
maak ik ze zelf, maar dit was dichtbij en ze hadden een kaart die ons wel aansprak.
Kort gezegd, we hebben er erg lekker gegeten en de bediening was top. We kregen
een leuke jonge vrouw aan de tafel en omdat het nog niet druk was, hadden we de tijd
voor een praatje. Toen de serveerster hoorde dat we naar Albanië gingen vertelden ze
dat ze er ook naar toe wilde gaan, maar ze mocht niet van haar vader. Albanië had
natuurlijk lang een niet zo goed imago. We begonnen met een antipasta met allemaal
lekkere vleeswaren, kaasjes en erg lekkere verschillende stukjes brood, waaronder
een paar platte broodjes. Met een flesje rood om het te besproeien gleed het vanzelf
naar binnen. Daarna namen we één pizza voor ons tweeën. Het was een pizza van de
chef die uit vier verschillende delen bestond. Het waren bijzonder smaken die bij ons
in goede aarde vielen, of eigenlijk in onze maag. Deels door het park van Hoofddorp
liepen we terug naar ons hotel na deze smakelijke maaltijd. De eerste reisdag was een
succes, zonder haperingen. 's Avonds hadden we zelfs nog even tijd om het Journaal
te zien en een aflevering van de tv-serie de Vuurwerkramp. Die ramp staat me nog
altijd bij. In de Zeevaartschool op ons eiland was die dag een bijeenkomst van
rampenbestrijders uit heel Nederland. Als coördinator rampenbestrijding van de
gemeente Terschelling was ik daar ook bij betrokken. Ik had net een betoog afgesloten
over de aanpak op Terschelling, toen overal in de zaal telefoons begonnen te rinkelen.
Het bleek dat in Enschede er een enorme ramp was ontstaan door het ontploffen van
een vuurwerkopslag. Een aantal mensen van de bijeenkomst op Terschelling moest
halsoverkop terug naar het vaste land. De luchtmacht stuurde een heli naar
Terschelling en ik bracht een groep van een man of vijf naar de helihaven in Midsland.
We reden in mijn net opgepoetste en schoongemaakte auto, want we zouden een paar
dagen later vertrekken voor een reis naar Polen. Het was een prachtige zonnige dag
en het gras van de helihaven was een paar dagen ervoor gemaaid. Toen de heli
opsteeg vloog die op een paar meter over de auto waar ik naast stond. Alle ramen
stonden open vanwege de warmte. Door de downwash van de heli (luchtstroom naar
beneden) vulde mijn auto zich met hooi. Naast me stond een nieuwsgierige hond ook
te kijken en die werd letterlijk helemaal platgedrukt op de grond. Zelf moest ik me goed
vastklemmen aan de auto om niet weg te waaien. Daarna moest ik handen vol hooi uit
de auto halen. Maanden later vonden we nog overal in onoverzichtelijke hoekjes
Terschellinger gedroogde grassprieten. Deze grote ramp blijft in mijn geheugen gegrift.
Ik kon nog even het verhaal afmaken, maar de oogjes begonnen aardig te branden.
Op tijd zijn we gaan slapen.