Page 40 - tmp

Dit was normaliter lachwekkend, maar nu waren we blij dat het niet zo'n lekkere romige
toet was, zoals ze die hier ook maken. Als dit normale lunches zijn in Albanië dan is
het onvoorstelbaar dat niet iedereen obees is. Op straat was dit niet te zien. Amechtig
wisten we ons in de bus te hijsen, want er stond nog een museumbezoek op de
planning. Maar het Museum van de Strijdkrachten in Dobresh, bleek op maandag
gesloten te zijn. We konden nog wel in de buitenruimte naar wapentuig kijken, zoals
tanks en kanonnen, maar met algemene stemmen werd besloten om terug naar het
hotel te rijden. We waren ondertussen lichamelijk en geestelijk verzadigd. In het hotel
hebben we nog wat zitten knutselen aan beeld en tekst en dronken we een bakje.
Daarna zijn we nog een keer naar de Piramide gegaan. Met de groep hadden we geen
tijd gehad om naar boven te klimmen. Dus was het nu het moment. We liepen via het
grote centrale plein. Waar ik nog niet over had geschreven, was de opvallend moderne
architectuur in de stad. Wij hadden nog altijd een achtergebleven land in ons hoofd.
Nou, in de hoofdstad is daar niets meer van te merken.

De Piramide