Page 42 - tmp

Uitzicht vanaf de Piramide, de Namazgah of Grote moskee

Op het platteland, diep in het hart van het land, zal het beslist nog op veel plaatsen zo
zijn als vroeger, maar Tirana is een sprankelende, moderne stad. Er reden praktisch
alleen maar knappe auto's, waaronder veel Mercedessen, BMW's of Audi's, maar ook
genoeg Aziatische, duurdere auto's. Na een twintig minuten lopen door de drukke stad,
terwijl de elektrische steps en e-bikes kriskras over de brede trottoirs ons om de oren
vlogen, kwamen we aan bij het bijzondere bouwwerk dat destijds ter ere van Hoxa is
gebouwd. We namen één van de vele trappen die rondom tegen de buitenkant van het
ronde gebouw zijn aangelegd. Het was nog wel een klimmetje om bovenop het 21
meter hoge gebouw te komen. De piramide van Tirana was oorspronkelijk een
museum dat geopend werd op 14 oktober 1988. Het gebouw was ontworpen door de
dochter en schoonzoon van de enkele jaren daarvoor overleden communistische leider
Enver Hoxha. Het diende als museum over de nalatenschap van Hoxha, maar na 1991
werd het een conferentiecentrum annex tentoonstellingsruimte. Boven op de Piramide
hebben we even zitten genieten in de zon en de uitzichten over de stad. Daarna liepen
we terug naar waar we gisteren hadden gegeten. We zaten allebei nog aardig vol van
de overvloedige lunch, dus we bestelden een gemengde antipasta. We dachten dat
we wat stukjes kaas en worst zouden krijgen, maar het werden vier romige salades,
zo'n beetje als de salades (spreads) die je bij ons in de supermarkt koopt. Deze waren
gevuld met paprika, komkommer, wortel en knoflook. Lily moest aan de 0%, in dit geval
een Heineken en ik nam een halve liter plaatselijk birra. Het was een licht biertje,
precies goed om de dorst te lessen. We keken uit op het marktplein en de vele
passanten. Tevreden liepen we terug voor onze laatste nacht in Tirana.