Page 58 - tmp

Geschiedenis
de
Van oorsprong was Shkodër een Illyrische hoofdstad, waarschijnlijk gesticht in de 4
eeuw voor Christus. Illyrisch is de verzamelnaam van de talen van een groep Indo-
Europese talen die gesproken werden in de westelijke helft van de Balkan. Shkodër
werd het centrum van de Illyrische Labeatstam. In de 2 eeuw voor Christus werd de
de
stad een Romeinse kolonie, en later ging ze deel uitmaken van het Byzantijnse Rijk.
de
de
De Serviërs veroverden Shkodër in de 7 eeuw na Christus; in de 14 eeuw werd de
stad verkocht aan Venetië, maar de Turken veroverden de stad in 1479. Onder Turkse
heerschappij kreeg Shkodër de naam İskenderiye. In de 19 eeuw werd de stad het
de
bestuurscentrum van een vilajet (een bestuurlijke indeling in het Ottomaanse Rijk), die
een groot deel van de westelijke Balkan besloeg. Tijdens de Balkanoorlogen werd
Shkodër door Montenegro veroverd, maar later werd het onderdeel van Albanië. In
deze periode (voorjaar 1914) waren er vanuit Shkodër Nederlandse militairen actief,
die als de eerste Nederlandse vredesmissie kunnen worden beschouwd.

We zijn na het kwartier maken nog even aan de gang geweest. Om 19:00 uur maakten
we met onze twee gidsen en een aantal groepsleden een wandeling door het centrum.
Het was een voetgangersgebied, dat naast de moskee begon. Daarachter lag de
orthodoxe kerk en rechts een katholieke kerk. Hier gaan gelukkig deze drie geloven
goed met elkaar om. Vroeger was er een regel dat gebedshuizen van concurrerende
partijen 400 stappen van elkaar moesten liggen. In deze stad waren nooit problemen,
dus staan ze nu dicht op elkaar. naar de kathedraal die aan Sint Stephanus is gewijd.
Hier werden we wijzer gemaakt over deze stad. Onze gids Gazmend, die ook wel
Ghassie wordt genoemd, raakt aan de praat met een man. Die bleek de kerksleutel bij
zich te hebben. We mochten even in de donkere kathedraal kijken. Daar zagen we
afbeeldingen van veertig paters die in de communistische tijd vermoord zijn. De paters
waren goed opgeleid en vaak intellectueel. Een aantal schreef als journalist in de krant,
soms kritische verhalen en dat zinde de communisten natuurlijk niet, dus over de kling
ermee. Toen we weer buiten kwamen zagen we onder een mooie boom naast de kerk
twee oude wijffies op een bank rond de boom zitten in traditionele zwarte kleding. We
liepen langs ze en ze waren lief naar Lily aan het lachen, dus Lily groette ze. Ik zei
tegen Lily dat ze onze reistalisman, de amulet met een beeltenis van de Heilige
Christopher moest laten zien. Deze heilige is de beschermheilige van de reizigers en
ik heb al een paar keer uitgebreid verteld dat Lily die altijd draagt tijdens het reizen en
hoe we eraan zijn gekomen. Gelijk werd een kus gedrukt op de beeltenis. We stonden
samen met onze vertaalgids Blerim en die vertelde dat wij uit Nederland kwamen. De
vrouwen wilden weten hoe we Albanië vonden en naar eer en geweten konden we
vertellen, dat we het een prachtig land vonden, al hadden we er nog maar een klein
stuk van gezien. Daar straalden ze van. We namen afscheid en zijn door de drukke en
gezellige binnenstad teruggelopen naar het hotel. We hoefden eigenlijk niets te eten,
we zaten nog vol van de "lunch". In het hotel hebben we nog een bakje genomen met
een koek, daar zouden we de nacht wel mee doorkomen.