Page 56 - tmp

Toe waren er crèmige puddingtorentjes met een soort karamelsaus, wat wel wat deed
denken aan crème brûlée waarover aan tafel vers geroosterde koffiebomen werden
gestrooid. Als niet koffieliefhebber was ik net op tijd om er wat van te proeven voor de
bonen kwamen. Ook was er een pudding met een koekachtige ondergrond met
vruchtensmaak en een schaaltje met kleine vruchten zoals aardbeien, kersen en een
soort harde, zure onrijpe pruimachtige vruchten die in de Balkan vaak worden gegeten.
Voor mij was er voldoende lekker zoet bij. Het glaasje plaatselijke rode wijn smaakte
ook prima. Lily moest zich beperken tot jus d'orange. Na het eten zat iedereen uit te
buiken in de bus en menig oogje viel dicht. Het was ook niet een heel boeiend
landschap, vlak bouwland met zo nu en dan een dorpje. Onze eindbestemming
Shkodër kwam in zicht. Deze bekende plaats ligt in het noordwesten van Albanië. Het
is een van de oudste en belangrijkste steden van Albanië. De stad ligt dicht bij het
Meer van Shkodër, dat deels in Montenegro ligt. Ten zuiden van het centrum bevond
zich de samenvloeiing van de rivieren de Kir en de Drin en nog iets zuidelijker, die van
de Drin en de Bunë, die ontspringt in het meer. Helaas lag het meer te ver voor ons
om te bekijken. Rond half vijf kwamen we aan in ons hotel, dat net als het eerste hotel
niet de aangekondigde overnachtingsplaats was. Het was wel weer dicht bij het
centrum en de kamer was groot met veel goud. De schilderijlijsten en de bank waren
goudbarok weelderig net als de badkamer met een bad waarin overal spuitmonden in
de badkuip zaten. Dat was aan ons niet besteed. Allemaal waterverspilling die
wervelbaden. Vervelend was, dat dicht bij de katholieke kerk een grote moskee lag.
De in de jaren 1990 gebouwde Ebu Bekr-moskee, is de grootste moskee van de stad.
De muezzin was duidelijk te horen. Hopelijk slapen we er morgenochtend vroeg
doorheen.

De Ebu Bekr-moskee, de moskee stond dicht bij ons hotel