Page 78 - tmp

Het is Rozafa, de vrouw van de jongste broer. Boven bij het kasteel hoort ze wat haar
wrede lot zal zijn. Ze accepteert het maar doet wel een verzoek: “Als je me insluit, laat
dan een gat achter voor mijn rechteroog, voor mijn rechterhand, voor mijn rechtervoet
en voor mijn rechterborst. Onze jongste zoon is namelijk nog maar een baby. Als hij
begint te huilen, zal ik hem opvrolijken met mijn rechteroog, troosten met mijn
rechterhand, in slaap brengen met mijn rechtervoet en voeden met mijn rechterborst.
Laat mij in steen veranderen en het kasteel zal bloeien. Het is er nog steeds dankzij
deze moedige vrouw.

Uitzicht vanaf het kasteel