Page 80 - tmp

Dag 5. Donderdag 2 oktober 2025. Oezbekistan: Khiva.
Weer: zon; temperatuur: 15 – 19 °C.
Aantal km: lopen 3.
Accommodatie: Malika Khiva Hotel.

De stadsmuur

Na een goede nachtrust, en een erg lekker ontbijt gingen we Khiva bezoeken met de
gids Shakh die we gisteren hadden opgepikt. Men zegt dat Khiva meer een museum
dan een levende stad is, maar eerst even wat over deze bijzondere stad:

Geschiedenis
Khiva heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot ongeveer 2.500 jaar geleden. De
de
stad werd gesticht rond de 6 eeuw voor Christus en heeft door de eeuwen heen
verschillende perioden van bloei en verval gekend. Khiva werd oorspronkelijk bewoond
de
door Aryan-stammen die een Oost-Iraanse taal spraken. In de 10 eeuw na Christus
werden de Iraniërs vervangen door Turkse heersers, waardoor de regio langzaam een
de
meer Turkse identiteit kreeg. In de 17 eeuw ontwikkelde Khiva zich als een
belangrijke slavenmarkt in Centraal-Azië, waarbij naar schatting 30.000 Perzen en
onbekend aantal Russen werden verkocht. De slavenhandel floreerde onder de
Khans, wrede heersers, die een aanzienlijk deel van de winst opeisten. In de omgeving
leefden wilde stammen en de stad werd ingesloten door droge woestijnen. Voor de
handelaren op de Zijderoute was Khiva de laatste pleisterplaats voordat ze naar Iran
doorreisden. Dat betekende een helse tocht dwars door de woestijn. Mede door haar
strategische locatie op de Zijderoute groeide Khiva uit tot een rijke en machtige stad.
In 1873 werd Khiva ingenomen door de Russische generaal Konstantin von Kaufman,
waarna de stad onderdeel werd van het Russische protectoraat. Na de Oktober-
revolutie in 1917 werd Khiva de hoofdstad van de Khorezm People's Soviet Republic,
die in 1924 werd opgenomen in de Sovjet-Unie. Khiva's oude stad, Itchan Kala, is een
UNESCO-werelderfgoedlocatie en herbergt meer dan vijftig historische monumenten.

Gisterenavond hadden we de stad gezien met verlichting wat een sprookjesachtige
sfeer opriep. Nu zag het er ook mooi uit, maar zonder die bijzondere sfeer. Wel was
het natuurlijk erg druk, maar dat was het vroeger ook, alleen het waren nu allemaal
toeristen en verkopers van de souvenirstalletjes en winkels. Daar waren wij natuurlijk
een deel van. In de zon was de sfeer dus totaal anders, maar ook nu was het
betoverend om de vele torens en minaretten te zien met hun buitenbekleding van
kleurige, geglazuurde tegels in meestal blauwe tinten.