Page 126 - tmp

Maar zolang Lily de dag nog moet zien door te komen met een handvol pijnstillers en
desondanks de hele dag last heeft van pijn, doen we het rustig aan. Dit reisje zal ze
zeker niet genoeg zijn genezen om actief te worden met fietsen. Lopen is meestal
goed te doen, maar de gescheurde spieren in haar lies en de zware kneuzing van
haar ribben zal haar nog wel een paar weken plezier geven, maar niet heus. Toch
hebben we steeds goede dagen. Vandaag sloten we de dag af in een restaurant met
uitzicht op de haven met de loodstenders en de monding van de Schelde. We zaten
op het overdekte terras aan het raam. Af en aan spoten de loodsen op hun boten
naar binnenkomende schepen of werden loodsen opgepikt vanaf de schepen uit
Antwerpen. Er waren zeker twee Nederlandse boten en twee Belgische, maar
misschien waren het er meer. Het was een prachtig gezicht als ze naar buiten stoven
met een enorme stoot wit schuim achter ze aan van de hydrojets. Met deze
waterstraalaandrijving kunnen de boten in de haven op een cent ronddraaien in een
paar seconden.

De steiger bij de loodshaven

Het binnenkomen was ook prachtig. Door de wind was het water flink roezig. Als de
boot een golf in dook ontstond er een forse schuimsnor die hoog over de boeg
spatte. Machtig mooi om te zien. Het ging maar af en aan met de loodsboten, net als
al die grote schepen in allerlei vormen en maten, naar gelang het doel waarvoor ze
waren gemaakt. We zagen weer diverse schepen van de MSC-rederij, de eigenaar
van de MSC Zoe. Het waren lelijke bakken, hoog opgestapeld met containers.