Page 268 - tmp

Dwergarend

We hebben zowat een half uur staan te kijken naar alle bedrijvigheden. Vooral de
stoeiende jongen waren leuk. Ze trokken zich niets van ons aan, ondanks dat we er
dichtbij stonden. Continu zag je waakzame koppies boven de struiken uitkomen en
keken ze je nieuwsgierig aan, tenminste zo leek dat. Voor hun waren we waarschijnlijk
een open kist op wielen met wat onbestemde wezens erin. We reden verder het terrein
in en moesten door een paar droge watergoten. Een was zo steil dat de bodem en
achterkant van de auto over de keien schraapte met een hoop kabaal. Die Toyota's
zijn toch wel heel sterk, helemaal als de low gearing is ingeschakeld, dan hebben ze
veel meer trekkracht en daar bovenop gebruikte onze gids Cas het sperdifferentieel.
Dit voorkomt dat een wiel, dat vastzit, niet meer draait. Beide wielen zitten dan als het
ware op een starre as en blijven draaien. We kwamen heelhuids weer naar boven.
Onderweg zagen we nog een konijn. Cas had het beest niet gezien en dacht dat het
een springhaas was. Ik heb op de kamer gekeken, maar die ziet er een beetje
kangoeroe-achtig uit en heeft een lange staart. Dit was echt wel een konijn en die leven
hier ook. Ook zagen we nog een streepmuis, die zoals zijn naam aangeeft, streepjes
op zijn rug heeft. Een dwergarend cirkelde boven ons, waarschijnlijk op zoek naar
muizen of stokstaartjes. Verder zagen we nog koedoes en zes giraffen in de verte, die
we beter zagen toen we op een hoge heuvel stopten voor een bakje. Daarna reden we
weer naar de ingang van het reservaat en stapten over in het busje. We konden gelijk
ontbijten en zijn daarna even op de kamer wat huishoudelijke werkzaamheden gaan
doen. Daarna zijn we naar een protestant kerkje gelopen, dat hier in het midden van
niets stond. Er omheen stonden mooie bloeiende jacarandabomen met hun prachtige
blauwe bloesem. Het was nu 32 graden zonder wind. We liepen onder de brandende
zon terug, om op de kamer af te koelen. 's Middags zijn we naar de Cango
druipsteengrotten gegaan. De twintig miljoen jaar oude grotten worden gerekend tot
mooiste, grootste en meest uitgebreide druipsteengrottencomplexen ter wereld. De
San hebben de grotten 10.000 jaar geleden als schuilplaats en onderdak gebruikt. De
San vertrokken zo'n vijfhonderd jaar geleden en in 1780 werd de grot herontdekt door
een plaatselijke boer, Jacobus Van Zyl, die op zoek was naar verloren vee. De grotten
zijn ongeveer 24 kilometer lang, maar daarvan zie je maar een klein deel. We kwamen
na een mooie weg door een uitgesleten dal bij de grotten.