Page 326 - tmp

De Moederkerk

De klokken begonnen te luiden en het bruidspaar kwam naar buiten, terwijl iedereen
ze bestrooide met confetti. Jong geluk, hopelijk voor heel lang. We stapten weer in de
bus en reden naar het Waterfront. Hier was onze laatste maaltijd met elkaar. We
belandden in een redelijk chique tent. Het is toch altijd raar, een maand met elkaar
optrekken en dan is het ineens over. Natuurlijk trek je niet met iedereen op. Er zijn altijd
mensen waar je minder mee hebt. Je krijgt ook altijd groepjes die het goed met elkaar
kunnen vinden. Soms houd je er vrienden voor het leven aan over en de meeste zie je
nooit meer. Maar zeg nooit nooit. Door toeval kom je soms mensen op een andere reis
tegen, die je kent van een vorige reis. Dat kan goed uitpakken of juist niet. Met een
groepsreis moet je jezelf altijd aanpassen. Niet iedereen is en denkt hetzelfde. Dat kan
wel eens tot botsingen leiden, maar er vloeit gelukkig nooit bloed uit, hoewel sommige
het bloed onder je nagels kunnen weghalen. Kortom, het was een gezellig etentje
waarbij Lily weer een Sirloin steak nam, ze had de smaak te pakken en ik een
koningsklip vis nam. Toe nam ze semifreddo, dus zacht ijs en ik kreeg een perfecte
crème bruleé. Nu nog de laatste loodjes. We liepen naar de bus en kozen het
hazenpad richting vliegveld. Eenmaal op het vliegveld verliep alles soepel. We
moesten ons hier nog wel even omkleden, want nu in korte broek aankomen in
Nederland leek ons geen goed idee. Het vliegtuig vertrok op tijd. Om 23:20 uur
begonnen we aan onze lange vlucht terug van ruim elf uur.