Page 74 - tmp

Hier gingen we eerst lunchen en verlieten we onze 4WD's. We namen afscheid van de
chauffeurs en zetten onze bagage in een bus die ons na het eten naar de
grens zou brengen. We hebben lekker gegeten. Lamskebab en een gehaktrol in
bladerdeeg. Na het eten reden we naar de grens. Omdat we met een grote groep
waren, moest eerst alle papierwerk in orde worden gemaakt. We hebben wel een half
uur in de hal gestaan en achter ons liep het aardig vol met bewoners van dit land en
het buurland. Die waren natuurlijk niet blij met het oponthoud, maar het was niet
anders. Eindelijk mocht onze bagage door de scanner en toen liep het verder vlot door.
Een stempel op het visum in onze paspoorten en toen konden we naar buiten. In totaal
werd ons paspoort vijf keer gecontroleerd. Een pendelbus zou ons ophalen, om ons
naar de grens van Oezbekistan te brengen. Het duurde even voor de bus kwam, het
was een klein busje. Intussen was het een beetje beginnen te regenen. Iedereen
probeerde zich tegelijk in de bus te wringen, ook mensen die niet bij onze groep
hoorden. Er werd geperst en geperst, maar het moest helaas in twee keer, want we
pasten er lang niet allemaal in. Dus een deel van de groep, waaronder wij, moest
wachten op de volgende bus. Die kwam na een twintig minuten. Om te voorkomen dat
de rest van onze groep er niet allemaal in kon blokkeerden we de deur tot al onze
medereizigers in de bus zaten. De bijrijder hielp ons gelukkig met de koffers in de bus
hijsen. Daarna kwam er nog een hele groep Turkmenen of Oezbeken naar binnen.
Propvol reden we de kilometer door niemandsland naar de volgende controlepost.
Voor de laatste keer werden onze paspoorten door de Turkmenen gecontroleerd en
konden we lopend met de bagage de grens oversteken. Dat ging over een klein
riviertje, waarschijnlijk de echte grens. Daarna konden we het gebouw van de
Oezbeekse immigratie binnen. Het was ook hier nog even wachten voordat we aan de
beurt kwamen, maar toen konden we naar onze nieuwe bus lopen, die ons in zo'n
anderhalf uur naar het hotel zou brengen. Het was ondertussen al halfzes. Onderweg
spetterde het nog een beetje, de lucht was asgrauw. We reden over een smalle
asfaltweg die wel stukken beter was dan de weg door de woestijn, waarop we aldoor
hadden gereden. Maar het hobbelde toch flink. Alle mooie zitplaatsjes waren al
ingenomen. Ik kwam op een plek waar ik heel weinig kom zien, laat staan filmen. De
afgelopen dagen zat ik steeds voorin, zodat ik naar hartenlust filmen kon. Je kunt niet
altijd geluk hebben, maar het is wel jammer want ik probeer altijd een verhaal te
vertellen met mijn films en nu was dat lastig omdat het laatste deel van deze dag miste.
We kwamen aan in Khiva, een prachtige oude stad, maar eerst even een inleiding over
Oezbekistan:

Landinformatie
Oezbekistan grenst aan Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, Afghanistan en Turkmeni-
de
stan. De val van het Mongoolse Rijk in Centraal-Azië bracht in de 15 eeuw verschil-
lende Oezbeekse dynastieën aan de macht, die er onder meer de onafhankelijke rijken
Chiva, Buchara en Kokand stichtten. Geleidelijk aan annexeerde en koloniseerde
Rusland deze islamitische kanaten en emiraten rond Xiva, Buchara en Kokand in de
de
laatste dertig jaar van de 19 eeuw en bracht ze uiteindelijk onder in het immense
Midden-Aziatische generaal-gouvernement Turkestan van het Russische Rijk. De
Oezbeken kwamen tot aan de Eerste Wereldoorlog meermalen in opstand. Tijdens de
Russische Burgeroorlog (1918-1922) was Centraal-Azië een van de gebieden waar de
oorlog het langst voortduurde, vooral door het verzet van de Basmatsji's, die een
islamitische staat wilden. Al in 1918 werd eveneens de communistische Turkestaanse
Autonome Socialistische Sovjetrepubliek opgezet.