Page 116 - tmp

Zicht vanaf de boot op Norderney

De beheerster stond al op ons te wachten. We zouden het appartement krijgen op de
begane vloer. Ze deed de deur open en schrok terug. Het was al bezet. We kregen
nu het bovenste appartement. Hiervoor moesten we twee trappen op, de laatste was
een beetje een gammele en steile trap. Het was best wel redelijk, maar veel kleiner
en aftandser dan het vorige appartement. We zaten onder het schuine dak, dus
aldoor uitkijken dat je je kop niet stootte. Toen we even later onze papieren checkten
bleek inderdaad dat het grondappartement voor ons was bedoeld. Ik had veel moeite
om te ontdekken hoe je wifi moest inschakelen. Daarom belde ik de beheerster die
vertelde dat de code op een deur stond bij de ingang beneden. Inderdaad er hing
een scheef frommelig velletje in een plastic hoesje. Nu ik wifi had, kon ik de vrouw
appen, want telefonisch Duits is niet echt mijn hobby. Toen kwam het hoge woord
eruit, ze had zich vanmorgen vergist en ons appartement aan anderen gegeven. Ze
wilde niet ingaan op omruilen en volgens haar was de prijs van alle appartementen
gelijk, wat me sterk leek. Het enige positieve was een fles prosecco die we als
welkom cadeautje kregen. Dat was wel weer lief. Ons appartement was klein en echt
wel aan onderhoud toe. Het gaf toch een beetje een naar gevoel. We krijgen
ondertussen de indruk dat op deze eilanden sterker de mening heerst, dat toeristen
er zijn om te uit te melken, meer dan op onze eilanden. Op Juist waren de meeste
mensen die we ontmoetten narrig of kortaf. Misschien vinden ze buitenlanders niet zo
aardig en zijn ze het na twee coronajaren ook zat om steeds hordes badgasten over
de vloer te krijgen, die vaak ook niet aardig zijn of lak hebben aan de regels. We
gingen naar een restaurant gelijk om de hoek om de nare smaak weg te werken met
een hapje en een drankje. Het was een beetje oosters georiënteerd. Je kon er ook
hetzelfde krijgen als in de meeste restaurants die we gezien hebben, zoals de
schnitzels in vele soorten, maten en smaken.