Page 62 - tmp

Hiermee probeerden ze paniek te voorkomen. Ze dreven de slachtoffers de gaskamers
in om vermoord te worden en moesten later de lijken eruit slepen. Vervolgens moesten
ze de "bruikbare delen" van de lijken scheiden. Daarvoor braken ze gouden tanden en
kiezen uit de mond van de doden en knipten bij vrouwen het lange haar af. Het goud
werd omgesmolten en als goudstaven naar de Reichsbank overgebracht. De mensen-
haren werden gerecycled. De lijken werden dan naar de verbrandingsinstallaties ge-
bracht. De as van de verbrande lijken werd in kuilen of in een nabijgelegen rivier, zoals
de Soła gegooid. Toen de crematoria het grote aantal lijken niet meer konden verwer-
ken, werden in een bebost stuk grote brandstapels gemaakt om daar de omgekomen
mensen te verbranden. De Duitsers deden er alles aan om hun acties geheim te hou-
den, zodat ze minder problemen zouden krijgen met de razzia's en het vervoer van de
mensen naar hun letterlijke eindbestemming. De Sonderkommando's bestonden vrij-
wel uitsluitend uit Joodse gevangenen. Uiteindelijk werden ze zelf vermoord, vooral
om de geheimhouding in stand te houden. Voorkomen moest worden dat de toekom-
stige beoogde slachtoffers zich feller zouden verzetten. Van de ongeveer 2000 in
Auschwitz-Birkenau voor het Sonderkommando aangewezen gevangenen overleefde
minder dan 60 de oorlog. In Auschwitz werd druk geëxperimenteerd om zo efficiënt
mogelijk de Joden en anderen te vermoorden. De eerste experimenten werden op ge-
vangengenomen Polen en krijgsgevangenen uitgevoerd. Uiteindelijk kwam men uit op
Zyklon B. Dat was van oorsprong een pesticide dat nu dus door nazi-Duitsland werd
gebruikt om in gaskamers massaal mensen te vermoorden. Bij het Nationaalsocia-
lisme had je Ubermenschen, dus de raszuivere blonde Germanen met blauwe ogen
en de Untermenschen, zoals de Joden en de andere hiervoor genoemde categorieën
mensen. Deze georganiseerde systematische vernietiging van de verschillende, voor
de nazi's ongewenste, bevolkingsgroepen zou bekend worden als de Holocaust. Het
gebruikte middel voor de gaskamers bestond uit korreltjes houtpulp of diatomeeën-
aarde, die geïmpregneerd werden met waterstofcyanide (blauwzuur). Blauwzuur is
een zeer giftige stof. Het ruikt enigszins naar amandelen, daar zit het ook in, maar
gelukkig niet in dodelijke hoeveelheden bij normale consumptie. De korreltjes gaven,
zodra ze aan de open lucht blootgesteld werden, het blauwzuur af als damp. De korrels
werden in zogenaamde gezamenlijke doucheruimten door gaten in het plafond naar
beneden gestrooid. Door de warmte van al die mensen en de vochtige atmosfeer
kwam dus het dodelijke gas vrij. De doodsstrijd kon wel tot 20 minuten duren. Niemand
kan getuigen hoe het toeging in deze gaskamers, maar het is ook beter dat je dit niet
weet. Na een half uur werd de gaskamer geventileerd en moesten de Sonderkomman-
do's de ruimte leeghalen.

Overgebleven schoenen en koffers